نوشته‌های شبانه

این شعر مال دیشب هست (پنج روز به تولدم)، اما دیشب حوصله نداشتم تو سایت بنویسمش
البته خیلی شعر نیست، بیشتر یه بیان احساسات هست که دلم نیومد ننویسمش
اگه موقع خوندنش خنده‌تون گرفت، زیاد نخندین خوب نیست!

یک سال میرود دوباره سلام، آی!
یک سال رفت خدایا ترا درود!

یک سال رفت و گذشت و نمانده است!
یک سال عمر، سیصد و هفتاد روز! ادامه ی نوشته

دردمندی که کس نیندیشد بر غمش، جز غمین دل من کیست؟
مرغکی کس نشد شکسته دلش، جز شکسته آهن تن، کیست؟
دل پریشی که سخت بیهوش است، خسته بالی که رفته از هوش است
مانده در میان این اوضاع، خسته و خسته‌تر ز دیروز است
خستگی تازه نیست، عمری هست، تازگی از کجاست، می‌دانی؟
این چه سری است هیچ می‌فهمی این چه دردی است هیچ می‌مانی؟
این قمر در عقرب اوضاع، از کجا آمده نمی‌دانم
نیست پاسخ برای حرف دلم، لحظه‌ای پیش‌تر نمی‌رانم
منتهی دلم که حرفی نیست، ابتدایش ولی شکسته دلی است
آخرش هیچ کس نمی‌فهمد حرف این شعر چه بوده و از چیست! ادامه ی نوشته

یه دونه گنبد خوشگل / دلمو اسیر کرده/ بدجوری دلم جا مونده/ انگاری که گیر کرده!
یادمه مدرسه بودیم / چند سالِ پیشتر از اینا / یه دفعه مشهدی رفتیم/ تنهایی، ولی همه یک‌جا
یه شب جمعه‌ای بودش / بد جوری من خسته بودم / به کمیل گوش می‌داد/ وه چه دل شکسته بودم!
اون‌قدر من گریه کردم /تا آقا اجابتم کرد / شبونه دعوت فرستاد/ راهی زیارتم کرد
تو حرم که پا گذاشتم / دوستامم اومده بودن / همه اونا مثل من/ شبونه، پر زده بودن!
اما حالا هشت ساله / که آقا طلب نکرده / از بس پست و بد شدم من/ دیگه دعوتم نکرده
یا امام رضا، آقا جون / می‌دونی که مبتلاتیم / می‌دونی همه یه جوری/ گیر گنبد طلاتیم
گنبد قشنگ و پر نور / کفتر‌ای آسمونی / چی‌بگم آخه آقا من؟ / تو خودت بهتر می‌دونی
قسمت می‌دم من امشب/ به جوادت و به اشکام / که دوباره دعوتم کن/ دوباره مشهد و می‌خوام!
می‌دونم که رد نمی‌شه / نذری که با اشک باشه / آقاجون منتظرم من / تا که حاجتم روا شه
دعوتم کنی زیارت / به حریم آسمونی / بشینم گریه کنم من / اونجا که خودت می‌دونی!
آقا جون صبرم کمه، زود / حاجت منو روا کن / با یه دعوت زیارت / منو از غصه رها کن
۱۹ آبان ۱۳۸۷ – شب میلاد امام رضا (ع)

«بودن بهتر نبود؟»
بغضی‌ست در گلو، که انتهای واژه‌ی بودن من است،
بغضی که فریاد می‌زند بودن نبودن است،
بغضم شکست وای عمرم تمام شد،
باید چکار کرد؟ اکنون که مردن من عین بودن من است؟
(۵ آبان ۸۷)
بغضی‌ست در گلو، فریاد نیست لیک
گویی که بغض من، ناجور مردن است!
نایی نمانده تا فریاد سر دهم ، این بغض بشکند
تابی نمانده تا با بغض سر کنم، این آخر من است!
بغضی عجیب و حالی عجیب‌تر! بغضی شگرف
گویی تمام ماتم عالم، به دوش یکی من است!
مردم تمام شد! آری تو شک نکن! این بغض یک غروب
یک سر میان خاک فرو بردن و تن است
بغضی که اشک ندارد ز پی چه سود؟
دردی که موجب طغیان شود، شطحی سرودن است!
ای‌کاش می‌شکست بغض و ز غم می‌شدم خلاص
فریاد می‌زدم، حالا زمان ز نو بودن من است
اشکی نیامد و این بغض همچنان مانده در گلو
این چشم خشک شدن، از اثر در قید بودن است
در قید و بند عالم فانی فنا شدم، بغضم گرفت
آیا تو فکر می‌کنی این آخر من است؟
یا رب مدد نما که بریزم دو قطره اشک
آنگاه «بودن نبود بهتر»، در مورد من است!
(۷ آبان ۸۷)