تا یار که را خواهد و میلش به که باشد …

بی مقدمه بگم، با پیشنهاد مطالعه کتاب نورالدین تقریبا یکی دو ماه پیش مواجه شدم اما کتاب دم دست نبود، این اواخر تصمیم گرفتم هم برا خودم و هم به عنوان هدیه برا دو تا از دوستان تهیه کنم که با لطف یکی از دوستان از نمایشگاه کتاب تهیه شد و بالاخره امروز دستم رسید و البته با امضای خود سید نورالدین ….

و من نشسته در غروب/ به فکر چشم‌های تو/ خراب و زار می‌شوم
بدون آن دو چشم مست/ در این دیار غم زده/ پر از غبار می‌شوم
دل خراب و زار من/ دوباره پر ز درد و غم/ اسیر یار می‌شوم
به چشم‌های مست او/ به دست می پرست او/ ببین شکار می‌شوم
تو را بهانه می کنم/ ببین جوانه می‌کنم/ پر از بهار می‌شوم
به یاد روی ماه تو/ ترانه می‌کنم تو را/ و اشکبار می‌شوم
میان کوچه باغ عشق/ به یاد تو چراغ عشق/ چه بی قرار می‌شوم
بیا بیا بهار من/ که بی تو ای قرار من/ دوباره خوار می‌شوم
اگر چه خوار عالمم/ اگر نظر کنی مرا/ گل انار می‌شوم

شاید نباید می نوشتم چون نظم خاصی در این نوشته نیست، اما این را برای خودم می نویسم، نظمش را هم خودم می فهم خیالی نیست.
اما این کامنت و آنچه که در جوابش نوشتم، از آنچه می خواستم بگویم دورم کرد، عادت کرده ام در این سال ها به دل بستن و دل بریدن، به اینکه کسی بیاید و مدتی گوشه دلت باشد، دوستش داشته باشی و بعد برود و ارزشی نداشته باشد که چندسالی گاهی دلش برای یکی تپیده و دل او هم برایش …. دست کم از دبیرستان به این طرف دو سه دسته از این اتفاق ها برایم افتاده و حال وقت رفتن یک دسته دیگر است، پدرم خیلی برایم از این دست  اتفاق ها گفته، اما مادرم با منتظر ماندن برای پدر یا برای هر که در خانه نیست، با ارزش قائل بودن برای دور هم جمع شدن و با … همه آن حرف ها را بی تاثیر کرده است، دلم تنگ می شود برای همه آن هایی که روزی گوشه دلم بودند و حالا اصلا یادشان نیست که روزی محسنی هم بود و افتخار میکنم که اینگونه تربیت شدم، چه ایرادی دارد اگر آن ها که می روند خوشبخت و سعادمتند هستند، حتی اگر به یاد من نیستند، برایشان خوشحالم و برایشان سعادت بیشتر آرزو میکنم … ، ان شاء الله این هایی که این بار در حال رفتن هستند هم به سلامت بروند و به آنچه فکر میکنند درست است برسند و ان شاء الله هیچ روزی پشیمان نشوند که وطن را، ایران عزیز را و دوستان خوب را و دوستان بدی چون من را در مقایسه با چیزهایی که به دست می آورند بی ارزش تر دیدند … برای همه آن هایی که پیش از این آمدند و رفتند و برای همه آنهایی که دارند می روند و آن هایی که بعدا خواهند آمد و خواهند رفت بهترین آرزوها را دارم، ای کاش این رفتن و آمدن ها مرا هم به سمتی نبرد که فرزندم را از دوست داشتن باز دارم و ای کاش فرزندم هم من هر چه که گفتم، باز دوست بدارد خاک پاک وطن را و هر ایرانی را که ارزش دوست داشتن دارد، حتی اگر رفتنی باشد ….