سلام
داشتم دنبال چیزی می گشتم که به وبلاگتون برخوردم. بار اول گذری خوندمش اما یه تیکه هاییش ذهنمو مشغول کرد که مجبور شدم ۲ روز وقت بزارم تا بیشتر وبلاگتونو زیر و رو کنم ! فقط می تونم ازتون تشکر کنم , واسه اینکه با خوندن مطالبتون خاطراتی برام زنده شد که فکرنمی کردم دوباره تجربش کنم!وجای خالی کسی رو بیشتر از قبل احساس کردم.. همچنین خوشحالم که یه سری از احساساتتونو که انقدر ملموس نوشتید منم تجربه کردم مخصوصا دنبال کردن نشونه ها تو زندگی که خیلی دوسش دارم اما این طوری راجعبش نخونده بودم!شاید این اتفاقم واسه من یه نشونه باشه!!
اعتراف می کنم که یه جاهایی بهتون حسودیم شد
کلام و بیان رسا و شیرینی دارید.
بازم بهتون سر می زنم ,موفق باشید

وقتی یکی ازتون تعریف می کنه شکسته نفسی نکنید و ازش تشکر کنید , این نصیحت و خیلی وقت پیشا یه دوست به من کرد 🙂
با وجود هم توضیحاتی که درباره نوشته هاتون دادید, من هنوزم پای حرفام هستم.
چیز خاصی نبود دنبال حل یه معمای دیگه بودم.
اما در مورد اون دو روز…می دونید مثل چی می مونه؟! انگار داری از تو یه اتوبان با سرعت می ری یه منظره ای می بینی که به نظر آشنا ست اما خوب , نیست… تو راه یه چیزی از اون منظره از اون حال و هوا که حتی نمی تونی بگی چیه بهت می گه برگردی ,منظره رو که نگاه می کنی همون حسی رو بهت می ده که خیلی قبلترا فقط یه جای دیگه تجربش کردی!جمع بندی همه اون حسها شاید یه نوع آرامش خاص باشه!
امیدوارم تونسته باشم منظورمو بگم