حسین را مدت زیادی نبود که می‌شناختم، شاید حدود پنج ماه، یا کمی بیشتر یا کمتر.
برای همین صلاحیت لازم را ندارم که درباره حسین بنویسم، اما همین قدر به خودم اجازه می‌دهم که بنویسم: «بچه با معرفتی بود، خیلی با معرفت …»
حسین به زیارت حسین (ع) رفت، اما دیگر بازگشتی در کار نبود….
با اینکه هنوز رابطه عاطفی زیادی با همکاران برقرار نکرده‌ام، اما دیروز در مراسم خاکسپاری‌اش آن‌قدر اشک ریختم که خودم هم فکر نمی‌کردم …
شاید حرف مداح جلسه درست بود که محبت زائر واقعی حسین در دل همه است، یا شاید چون شرایطش بخشی از واقعه کربلا را تداعی می‌کرد، شاید هم به خاطر مرام و معرفت خودش….
انشاءالله که خدا به خانواده و بازماندگانش صبر عطا کند و زندگی را برایشان سهل گرداند و به ما هم توفیق دهد که ادامه دهندگان راه صالحان باشیم …