در این گیر و دار نبود وقت و مشکلات و … که نمی‎دونم کدوم کار رو مهم فرض کنم و کدوم رو با اهمیت کمتر! فکری از چند ساعت پیش ذهنم رو مشغول کرده که هر چه کردم بی خیالش بشم و در موردش دست کم ننویسم، نشد که نشد! و اون فکر چیزی نبود جز اینکه اصلا باید نوشت یا نه و اگه باید نوشت در مورد چی باید نوشت؟ آیا نوشتن این مدلی که من می‎نویسم فایده‎ای هم داره و واقعا دارم غیر ارادی می‎نویسم یا اینکه این هم یه مدل … هست!
حقیقتش این موضوع از نیگاه انداختن به آمار گوگل آنالیتکس سایت شروع شد و اینکه چقدر خواننده از برای چه موضوعی اینجا سرک کشیدن! بگذریم! خیلی فکرم رو به خودش مشغول کرد، به خصوص که مجبور شدم یه چندتایی وب شلوغ رو هم سرک بکشم! آخرش به نظرم رسید این حدی که من می‎نویسم یه حداقل لازم هست! یعنی کسی کمتر از این بنویسه دیگه ستم هست! نمیشه که تو زندگی کنی، وبم بدونی چیه! اسباب نوشتنتم باشه، بعد ننویسی! خوب بابا هزار تا از مواردی که به ذهن ناقص من خطور میکنه و ساعت‎ها با خودم کلنجار میرم تا آخر هم نتیجه‎ای نگیرم به ذهن کامل دیگران هم میرسه! چه اشکالی داره اونا هم بدونند در ذهن ناقص من چی گذشته؟
شاید یه تیکه از افکارشون رو هم پاش نوشتن! خلاصه بگم کلا به این جمع بندی رسیدم که باید بنویسم، بیشتر و بیشتر، البته در این مورد که چقدر مجاز هستم روی هر نوشته، بسته به موضوعوش وقت صرف کنم هنوز با خودم درگیری دارم! یعنی هنوز نتونستم فرمولش رو درست کنم! اما فعلا بنا دارم بنویسم تا یواش یواش فرمول خودش درست بشه! بقیه دوستان رو هم به نوشتن دعوت میکنم، شاید یه نفر دیگه یه موقعی به موضوعی که شما فکر میکنین فکر کرد و با یه جستجو  و دیدن اینکه یه زمانی یکی دیگه به موضوع مشابهی فکر میکرده خودکشی نکرد! کسی چه می دونه! شاید این طوری باعث نجات جون یه نفر شدین و هزار تا شاید دیگه! اگه هم حریم خصوصی اجازه نمیده که مثل من شخصی و آشکار بنویسین، خیالی نیست، غیر آشکار بنویسین، اما بنویسین! من به نوبه خودم خواهش میکنم بنویسین!