یکی نوشته بود: «بدترین حس این نیست که تنها باشی، بدترین حس اینه که اونی رو نمی تونی فراموش کنی، فراموشت کنه»
خوب به نظرم دو تا نکته هست:
اولا اونی رو که نمی‎تونی فراموش کنی وجود نداره. اینو با تجربه دریافتم!
دوما به نظرم بدترین حس وجود نداره! در واقع هر حسی رو بدترین حس دونستم بعدا بدترش رو تجربه کردم!

بزارید یه نمونه از حس‎های بد رو براتون بگم:
یکی از بدترین حس‎ها این هست که کسی رو دوست داشته باشی و تو تو این تردید باشی که اونم دوستت داره یا نه!
وقتی یه طوری نتیجه بگیری دوستت نداره یه کم تکلیفت معلوم میشه، اما اگه یه روز بفهمی که اشتباه فکر کردی و دوستت داشته حس بدتری رو تجربه خواهی کرد.
حالا حالت بدترش این هست که این اتفاق برای هر دو طرف بیفته! یعنی هر دو نفر هم رو دوست داشته باشن و هر دو در این تردید باشند که دیگری دوست شون داره یا نه و بعد هر دو اشتباه قضاوت کنند و بالاخره هر دو متوجه بشند! حالا اگه این قضاوت اشتباه منجر به عملکرد اشتباهی هم شده باشه با حس بدتری خواهد بود!!! خلاصه این دور حس بد رو در مورد این نمونه‎ای که گفتم می‎شه همین‎طور ادامه داد!

گذشته از شوخی بدترین حس‎هایی که می‎تونم اسم ببرم، یکیش حس قدرناشناسی دیگران هست وقتی با تمام وجود و بدون چشم داشت براشون تلاش کرده باشی، یکیش حس ناامیدی هست، یکیش این حس هست که یکی ازت کمک بخواد و نتونی کمکی بکنی در حالیکه اون خیلی بهت امیدواره (طرف مقابل به شرایط تو جاهل هست و با این تصور ازت کمک خواسته که تو می‎تونی کمکش کنی، تو هم نمی‎تونی شرایط رو براش روشن کنی و از اون طرف نمی‎تونی هم کمکی بکنی، خیلی حس بدی هست) و یه حس خیلی بد دیگه حس بی‎انگیزه‎گی هست که خیلی‎هامون تو خیلی از مسائل داریم تجربه‎اش میکنیم و در چاره‎جویی‎اش هم تقریبا ناتوان نشون دادیم! و خیلی حس‎های بد دیگه‎ای که الان به ذهنم نمی‎رسه!