نور بالا و بوق ابزارهایی هستند که تو رانندگی می‌تونند برای جلب توجه یک راننده یا عابر پیاده مورد استفاده قرار بگیرند. موقع سبقت گرفتن برای علامت دادن به ماشین جلویی در این خصوص که من می‌خوام رد شم برو کنار! معمولا از نور بالا یا به اصطلاح چراغ زدن استفاده میشه و بوق وقتی استفاده میشه که طرف توجهش به نور جلب نشه (بیشتر تو روز) و البته کاربردهای دیگه‌ای هم دارند که من تو این نوشته باشون کار ندارم!!
تو این مدتی که رانندگی میکنم، تو این چند هفته اخیر و بعد از همون نوشته‌ای که راجع به کسی که فرمون دستش هست نوشتم، خیلی این موضوع توجهم رو جلب کرده. اول اینکه خیلی از راننده‌ها خودشون همین که می‌بینند داری با سرعت زیاد بهشون نزدیک میشی میرن کنار و اصلا نیاز به چراغ زدن نیست! چیزی حدود ۸۰ درصد یا بیشتر این طور هستند، بعضی از راننده‌ها در عوض باید حتما چراغ بزنی تا برن کنار، بعضی‌ها تو عالم خودشون هستند یا در حال صحبت با بغل دستی و اصلا متوجه چراغ زدن تو نمیشن و باید از بوق کمک بگیری تا هوشیار بشن و برن کنار و بالاخره بعضی‌ها هم وقتی چراغ میزنی انگار سر لج می‌افتن و کنار برو نیستن!!! و بالاجبار باید از سمت راست ازشون سبقت بگیری یا اگه امکانش نباشه صبر کنی تا مسیرها از هم جدا بشه!
از اون طرف راننده‌های با سابقه و با صبر و حوصله فقط وقتی از چراغ استفاده میکنن که طرف خودش نمیره کنار و اونم یکی دو بار میزنن و اگه طرف عکس العمل نشون نداد یا سر لج بود سعی میکنن یا از طرف دیگه سبقت بگیرن یا اینکه صبر کنند و از چراغ زدن متوالی امتناع میکنند، اما راننده های تازه‌کار و اون هایی که موقع رانندگی حالت عادی ندارند و عصبانی یا هیجان زده شدند، از چراغ زدن‌های متوالی به انضمام بوق استفاده می‌کنند! برای خودم می‌تونم بگم تقریبا میزان استفاده از نور بالا به نسبت هفته‌های اول رانندگی به یک شیشم رسیده! و سعی میکنم بازم کمترش کنم!
هدفم نور بالا و رانندگی نبود البته! تو زندگی هم یه جاهایی داریم از هم سبقت میگیریم، تو مباحث مختلف، تو مسائل مالی و دنیایی یا معنوی و اخروی یا اجتماعی و کاری و … . اونجا هم این موضوع هست که جایی که لازم نیست نباید برای هم چراغ بزنیم، این چراغ زدن اضافه هم ذهن و روان خودمون و هم ذهن و روان اطرافیان رو دچار فرسایش میکنه و …
شما نظرتون چیه؟