هفته پیش بود که چند روز تو مسیر رفتن سر کار تو کوه‌های داخل دانشگاه یه گله گوسفند رو میدیدم که مشغول چرا بودند، تا اینکه گله از اون قسمت دور شدند و روز بعدش یه دونه گوسفند تنها رو دیدم که از گله جا مونده بود و تو خیابون‌های شهرک علمی تحقیقاتی سرگردون و حیرون داشت میگشت که برسه به گله! البته آدم با گوسفند خیلی تفاوت داره و نمیشه قیاس شون کرد! آدم به اندازه گوسفند وابسته به زندگی جمعی و هم هدف نیست و در کنار این نوع زندگی به زندگی فردی خودش هم حسابی احتیاج داره! اما اگه همه چی فردی بشه و هیچ جمعی در کار نباشه همه چی درب و داغون میشه!
پیشتر هم نوشتم از اینکه خیلی دوست دارم و توانایی دارم که کارا رو تو یه محیط هم هدف که همه‌شون هم محکم هستند برای هدف‌شون ببرم جلو و اینکه تنهایی بخوام کاری رو انجام بدم برام خسته کننده و کسالت آور میشه. و باز نوشتم که خیلی وقت میشه که همچین محیطی دور و برم نیست و اگه هم بوده تو این چند سال گذشته محدود بوده به یه بازه زمانی کوتاه مثل چند هفته قبل از انتخابات مجلس یا … .
ماه رجب امروز شروع شده و این چند روز که اوضاع و احوال خودم رو مرور میکنم می‌بینم چقدر این موضوع حاد شده، تنها نکته مثبت که البته نکته خیلی مهمی هم هست این هست که همسر عزیزم الان در کنارم هست و اگه با هم شروع کنیم به حرکت در مسیرهای مختلف، بهترین جمع هم هدف رو میتونیم تشکیل بدیم. دارم سعی میکنم که این موضوع رو تو این دو سه ماه ویژه (رجب، شعبان و رمضان) کلید بزنم تا ان شاء الله با رسیدن تولدم و تموم شدن یک سال دیگه از عمرم غمگین نباشم. البته اون یکی تولدم هم نزدیکه و به نظر میرسه باید بیشتر عجله کنم!