راجع به مقایسه رانندگی و زندگی قبلا یکی دو تا مطلب نوشتم. یکی از تفاوت‌های مهمی که به نظرم میرسه مربوط میشه به تصادف. اونم تصادف عمدی.
تو رانندگی آدم‌ها (حداقل اغلب آدم‌ها) از تصادف فرار میکنن، شدیدا سعی میکنن حتی اگه شده با رفتن تو خاکی و … تصادف نکنند. حتی گاهی حاضر میشن به در و دیوار بزنن اما با یه ماشین یا فرد دیگه تصادف نکنند.
اما تو زندگی آدم‌ها این طوری نیستند، خودخواهی بیداد میکنه! به خصوص تو عرصه زندگی کاری و کسب و کارها. خیلی ها سعی می‌کنند که بقیه رقبا رو به هر تکنیکی از میدون به در کنند، چه بسا که باعث ورشکستگی و … طرف مقابل بشند (که به نوعی با مرگ و جرح تو زندگی عادی برابر میکنه) اما هیچ باکی شون نیست. خیلی‌ها ممکن هست این قدر خودخواه نباشند و وقتی بارز هست که به دیگران لطمه می‌زنند این کار رو نکنند اما این قدر تو نحوه کسب درآمد و موقعیت بیشتر گم می‌شند که بدون اینکه بفهمند سر بقیه رو زیر آب می‌کنند و …
اگه به همون رانندگی هم نگاه کنیم باز همین موضوع مشهود هست! تو رانندگی فرد از تصادف فرار میکنه چون اولا میدونه که خودش هم ممکن هست آسیب ببینه و دوما میدونه که باید خسارت بده! البته نوع دوستی و عدم تمایل به صدمه زدن به دیگران رو زیرسوال نمی‌برم! اما اگه این دو مورد نبود یعنی ماشین فرد یه طوری بود که بر اثر تصادف هیچیش نشه و قانون و تشکیلاتی هم واسه برخورد بعد از تصادف نبود اون وقت میشد دید که چه تعداد زیادی از افراد با این ماشین‌ها میرفتن تو باند سبقت و بقیه مجبور بودن از ترس فرار کنند! چیزی که تو دنیای کسب و کار خیلی خوب دیده میشه!
اما همین افراد حالا که می‌بینند خودشون هم آسیب می‌بیند و باید جواب پس بدن، احتیاط می‌کنند و قوانین رانندگی رو رعایت می‌کنند.
یه جوری شاید بشه نتیجه گرفت اگه ما می‌دونستیم که بعدا مواخذه می‌شیم بابت کارایی که می‌کنیم و همچنین در همون لحظه متقابلا متضرر می‌شیم شاید بهتر و انسانی تر رفتار می‌کردیم. اما متاسفانه اعتقاد ما به معاد خیلی سطحی هست و تو عمق رفتارهامون به ندرت دیده میشه، کاش میشد دید عمیق تری داشته باشیم …

«اللهم لا تجعل الدنیا أکبر همنا»