از سال اول (یا شاید بگم از روز اول) دوره لیسانس دو تا از همکلاسی‌هامون با هم دوست بودند. هر دو از بچه‌های دبیرستان شهید اژه‌ای بودند و با هم یه کارایی رو انجام می دادند، مثل کار کردن تو سایت اون موقع مرکز اطلاع رسانی یا توسعه نرم افزار مدیریت سهمیه پرینت و …. . بعدا که بحث جشنواره نرم‌افزاری سمپاد پیش اومد و من هم یه نیمچه همکاری با این جشنواره داشتم، باز اینا با هم بودند و تا حدی هم رابطه شون رو به نزدیک و نزدیک تر شدن می رفت. شاید اون اوائل نمیشد بگی فلانی و فلانی دوست هستند و فقط تو برخی کارها با هم کار میکردند اما به مرور دیگه واقعا اینا رو فقط میشد دو تا دوست اسم ببری و نه چیز دیگه ای.
گذشت و از قضای روزگار سر ازدواج (ازدواجی که به دلایلی انجام نشد) یکی از این دوست‌ها یه اتفاقاتی افتاد، که این دوستی رو یه هویی قطع کرد، اونم خیلی شدید، تو این بین هم تا اونجا که من در جریان هستم تو این فاصله اقدام هایی برای آشتی دادن این دو نفر شد، اما شاید آدم هایی که برای آشتی دادن اقدام کردند اونایی نبودند که باید. من هم خیلی وقتا این موضوع فکر کردم که من با وجود تعداد افراد زیادی که بین این دو نفر مشترک هستند، جزو معدود دوستای صمیمی هر دوشون محسوب میشم، اما هر بار از اقدام برای آشتی دادن این دو نفر منصرف شدم.
تو دوره ارشد هم هر دو یه رشته و یه دانشگاه قبول شدند، و البته این باعث شد روابط شون بدتر بشه تا بهتر. حالا تو تولد من هم هر دو بودند و هر دو با شناختی که از مشکل لپ تاپ من داشتند هدیه مشابهی آوردند که به نوعی نشون دهنده طرز فکر مشابه شون بود. تو دوره دکترا هم ممکنه هر دو دانشگاه صنعتی قبول بشند (البته بر خلاف دوره ارشد، تو گرایش های مختلفی احتمالا) و دوباره ممکنه این ختلاف ادامه پیدا کنه و بعدا حتی به این گروه‌هایی تو هئیت علمی دانشکده تبدیل بشند که چشم ندارند هم رو ببینند، همون چیزی که تو دانشکده ها بهش باند بازی میگند و … . نمی دونم! از روز تولدم این موضوع ذهنم رو مشغول کرده که آیا من نباید برای آشتی دادن این دو تا اقدام کنم؟!؟ و اگه باید اقدام کنم راهش واقعا چیه؟!؟