دلم گرفته، در واقع کم آوردم! سنگین کم آوردم ها! نه از اون کم آوردن ها که بشه یه کاریش کرد نه! درست و حسابی کم آوردم. تو این چند ماهی که گذشته، تو فامیل، تو دوست، آشنا، همکلاسی، شاگرد و … خیلی‌ها بودن که مستقیم یا غیر مستقیم ازم کمک خواستن، ولی من تقریبا به هیچ کدوم نتونستم کمک کنم، چند روز هست که این موضوع با تکرار شدن چند تا درخواست دیگه بد فرم داره آزارم میده. احساس میکنم یه جاهایی رو اشتباه رفتم یا شایدم به اندازه کافی نرفتم.
توقعی هم ندارند، راهنمایی می‌خوان، اما خوب عملا برای جواب دادن به راهنمایی که میخوان من باید خیلی جلوتر از اینی که هستم باشم، اما نیستم. هیچ وقت برام پیش نیومده بود یه مدت چند نفر ازم یه چیزی بخوان و من نتونم به هیچ کدوم اون قدر که لازمه یا حتی کمتر از اون کمک کنم،‌ واقعا احساس ضعف میکنم و حیرونم.
از اون طرف احتمالا یه عده هستند که یه سرمایه‌ای دست‌شون هست و دارن دنبال این میگردن که کجا سرمایه‌گذاری کنند در حالی که سرمایه‌شون آزاد هست و می‌تونند یکی دو سال خوابش رو هم تحمل کنند، از اون طرف یه عده دنبال نیروی کاری میگردند که بتونند بهش اعتماد کنند و بدونند اگه روش سرمایه‌گذاری کنند بعدا ناتو از آب در نمیاد و اون وقت از این طرف من هستم و یه تعداد ایده که سرمایه آزاد راه انداختن‌شون رو ندارم و یه تعداد آدم صادق که ازم راهنمایی می‌خواند که چی یاد بگیرند و رو چی هزینه کنند که بعدا بیکار نباشند یا حتی راهنمایی می‌خواند که کجا برند چیز یاد بگیرند یا اینکه اصرار میکنند که خودت کلاس خصوص برامون بزار یا …، حتی یه عده‌شون یه سرمایه‌ای هم برداشتن آوردن، ولی من خودم این وسط تکلیف خودم رو هم نمی‌دونم،‌ چطور اونا رو راهنمایی کنم؟!؟ چطور ازشون بخوام رو کاری سرمایه‌گذاری کنند که هنوز تو مرحله ایده هست در حالی که اونا سرمایه‌شون بخش مهمی از زندگی خونواده‌شون هست؟ البته اون چیزی که به ذهنم میرسیده بهشون گفتم، ولی همه‌شون با زبون بی زبونی داشتن کمک میخواستن و این حرفایی که من بهشون زدم خودم رو قانع نمیکنه چه برسه به اونا،‌ فکر نمیکنم بیشتر از ۳۰ درصد تونسته باشم از بلاتکلیفی‌شون کم کنم.
همه‌اش این فکر آزارم میده که یه جایی تو جلو بردن تسنیم اشتباه کردم،‌ شاید اگه درست جلو رفته بودم الان باید می‌تونستم همه‌شون رو راه‌بندازم، اول یادگیری بعدم هم کار، یا سرمایه‌گذاری رو کاری که از آب و گل در اومده،‌ هیچ مشکلی هم نبود، اما خوب الان من امسال نتونستم برای تسنیم دفتر هم بگیرم، چی می‌تونم بگم به این بندگان خدا؟!؟ مثل این میمونه که میخوای به یکی ماهیگیری یاد بدی به جای اینکه بهش ماهی بدی، اما خودت با وجود اینکه ظاهرا ماهیگیری بلدی، به خاطر دلایل مختلف نتونستی ماهی بگیری و در مورد شیوه‌ات به شک و تردید افتادی! و از اون طرف حتی ماهی هم نداری بهشون بدی، واقعا پیچیده‌ است. خدایا من جنبه‌شو ندارم که کسی رو بزاری سر راهم و نتونم کمکش کنم،‌ یا نزار یا توان کمکش رو هم بهم بده،‌ این طوری داغون میشم.