یکی از لذت های ناب زندگی همراهی کسی با توست که تو را همسر و هم دل باشد. (لذتی که خودمم هنوز نچشیدمش) ان شاءالله من هم جزو اون “همه مون” بالا باشم (جزو اون پرانتز آخری که می دونم هستم)
وقتی پسرعموم ازدواج کرد, بهش گفتم: چی شد که تصمیم به ازدواج گرفتی؟ گفت: یه وقت تو زندگی به جائی می رسی که می بینی دیگه بقیه راه را نمی تونی تنهائی طی کنی باید یه رفیق و همراه واسه خودت پیدا کنی. تو اون موقعیت اون مهمترین چیز برای حرکت آینده ات هست. (البته اینقدر هم ادبی نگفتا ولی به کل معنیش تو همطن مایه ها بود)
یا علی