نوشته‌های شبانه » دانشگاه

یعنی آخرش چی میشه؟!؟

محسن نوروزی — Mon, 16 Jan 2012 23:38:52 +0000

هر چی بیشتر می‌نویسم، کارای مونده هم حجم شون بیشتر میشه! امروز حساب میکنم که فردا آماده میشه و فردا به این نتیجه میرسم که پس فردا باید آماده شده باشه! و این داستان همین طوری ادامه داره! الان دو سه هفته میشه که دیگه موبایلم رو هم خاموش کردم! الان تنها چیزی که می دونم این هست که بر خلاف اینکه میخواستم صبح کار رو ببرم تحویل بدم از الان تا ساعت ۸ و ۹ صبح هر کاری هم بکنم باز یه کارای دیگه ای مونده! تازه تا ۸ و ۹ که نمیتونم کار کنم! همین الان دارم از خستگی می میرم! تنها نکته روشن این هست که چهارشنبه تو ذهنم آخرین وقته، چون یکشنبه دوشنبه هفته دیگه هم تعطیل هست و اگه چهارشنبه نبرم برا تحویل حسابی نیست که شنبه هم کسی جایی باشه، هر چند چهارشنبه هم ببرم معلوم نیست چی بشه!
بگذریم، یکی از بچه ها پیامک داده بود که اوضاع چطوره، گفتم نفس های آخره هم برا من هم برا پایان نامه ام فقط معلوم نیست کی زودتر نفسش بند بیاد! جواب داده بود که تو مسابقه دو اول مسابقه رو که همه می تونن برن، مهم اینه که آخر مسابقه از خط پایان رد بشی! نمیدونم چی سر پا نگهم داشته، ولی انگار دلم روشنه که اتفاق بدی قرار نیست بیفته، شایدم از بس خدا بهم لطف کرده زیادی خوش خیال شدم، هر چی که هست، نهایت چند روز دیگه هم این روال هست و وسط زمین و هوا هستم، باید دید اونکه عزت و ذلت دستش چه طرحی زده و ما کجای این زمین و هوا قرار می گیریم! شایدم حال کنه که یه مدت دیگه معلق نگرمون داره، ولی خیلی مطمئن نیستم حتی دو سه روز دیگه با این شرایط بتونم دووم بیارم! در هر صورت التماس دعا، نه برا تموم شدن پایان نامه، بلکه برا اینکه هر چی خیر هست پیش بیاد، اگه اتفاقی میخواد بیفته و صلاح چیز دیگه‌ای هست، اطرافیانم زیاد آسیب نبینن، چون واقعا تحمل دیدن رنجش اونها رو ندارم.
اینم چند تا عکس برای حسن ختام! برای دیدن شون تو سایز کمی بزرگ تر روشون کلیک کنید! خدا عاقبت همه مون رو ختم به خیر کنه!

دروغ

محسن نوروزی — Sat, 14 Jan 2012 20:09:46 +0000

وقتی تو پایان نامه‌ات دروغ می‌نویسی (حتی یه جمله) مثلا کاری رو که انجام ندادی ادعا میکنی که انجام دادی، اون وقت تاثیر این موضوع بر چی خواهد بود؟!؟ اگه با همین مدرک ادامه تحصیل بدی، اگه با این مدرک جایی مشغول به کار بشی و … ؟ تا چند نسل باید تاوان یک دروغ رو پس بدن؟!؟ لعنت به این دنیا!

رفتن یا نرفتن (۲)

محسن نوروزی — Wed, 11 Jan 2012 22:16:23 +0000

امروز دوباره یک انفجار اتفاق افتاد و یک خانواده داغدار شد و یک نفر به جرم اینکه میخواهد کشورش وابسته نباشد به شهادت رسید

هیچ تامل کرده‌ایم که فقط در ۱۰ سال گذشته چه تعداد انسان توسط دولت آمریکا کشته شده‌اند؟ همین کشور عراق کنار گوش مان از ۲۰۰۴ تا حالا طبق آماری که ویکی پدیا میدهد و اعداد مختلفی در آن ذکر شده از منابع مختلف بالای صد هزار نفر غیر نظامی کشته شده‌اند. این یکی از کشورهاست، افغانستان هم یک نمونه و …
حالا هیچ تامل کرده‌ایم که چه تعدادی از جوانان ما بهترین سال های عمرشان را در آمریکا می گذرانند و خدمت میکنند به توسعه کشوری که این همه آدم را به راحتی و بدون پاسخ گویی به هیچ کس میکشد؟ آیا این یاری ظالم نیست و آیا کسی که ظالم را به هر اندازه یاری کند در ظلم او شریک نخواهد بود؟!؟
حرف دیگری نیست که هر چه بگویم تکرار است و تکرار ملال آور، اما آنکه می رود نه به کشورش که به انسانیت خیانت میکند، خیانتی که نسل های بعد باید تاوان آن را بدهند بدون آنکه بدانند تاوان رفتار چه کسانی را پرداخت میکنند …
دو عکس دیگر در ادامه مطلب …

رفتن یا نرفتن! (۱)

محسن نوروزی — Thu, 22 Dec 2011 22:39:27 +0000

شاید بیش از ده بار شده که تو یکی دو سال اخیر دلم خواسته در این مورد بنویسم و همیشه نوشته ام نصفه مونده، حتی یه چند تاییش تو پیش نویس‌های وردپرسم هنوز موجوده، نمیدونم لابد قسمت نبوده و حالا لابد وقتش شده که می نویسم، شاید این اولی آخری هم باشه، اما چون فکر میکنم این مساله خیلی کار داره برا تحلیل به رسم احتیاط یه یک گذاشتم جلوش که یه روزی ۲ و۳ و … رو هم بنویسم. خوب اینجا حرفم رو با این موضوع که اعمال بر اساس نیت هاشون ارزیابی میشن شروع میکنم.
اگه میخوای بری، نیتت چیه؟ چرا میخوای بری؟ دنبال چی میخوای بری؟ خوب این سوال خیلی تکلیف رو روشن میکنه، من برا کسی که میخواد بره چون اینجا بساط عشق و حالش جور نیست نمی نویسم و فکرهم نمیکنم اونی که همچین وضعی داره سر از وبلاگ من در بیاره، ولی اگه هم در آورد خوب تکلیف معلومه! میخواد بیرون از چارچوب دین اسلام و فرهنگ ایرانی زندگی کنه و خوب دیگه نمیشه بهش گفت کجا میخوای بری! لابد باید بهش گفت حتما برو!
اما بقیه چرا دارن میرن؟ خیلی ها هیچ جوابی ندارن برا این سوال، و به این ها هم هیچی نمیشه گفت! کسی که همین طوری داره میره، چون دوستش رفته چون بقیه رفتن یا چون فعلا بریم ببینیم چی میشه! خوب اینم لابد نمیشه منعش کرد، لابد باید بره! البته بهش نمیشه گفت حتما برو! من تو تحلیل های دیگه بهش میگم نرو! ولی الان فعلا حرفی ندارم بهش بزنم!
اما بالاخره اونایی که جواب دارن برا رفتن شون، جواب هاشون مختلفه، از اینکه اینجا نمیشه کار کرد، از اینکه اینجا استاد نیست، امکانات نیست، حمایت مالی از دانشجو نیست، تزی که انجام میدی معلوم نیست به چه دردی میخوره تا یه مقداری مباحث سیاسی اجتماعی که ازش شکایت دارن. همه حرفاشون هم درسته، وقتی یه دانشجو که تو ایران کنکور قبول نشده، از یه دانشگاه اروپایی با حمایت مالی پذیرش میگیره که بره درس بخونه و مخارجش تامین بشه و در کنارش وقتی برمیگرده یه پولی هم تو جیبش باشه! چرا میخوای منعش کنی؟ خوب مگه دیوونه است که بمونه اینجا پشت کنکور یا مثلا بره تو یه دانشگاه و سر یه تز مسخره با یه استاد مسخره سر و کله بزنه؟!؟
خوب حالا این مساله رو بزار کنار این مساله، یه دشمنی اومده حمله کرده، یه مشت جوون هستند که میتونند درس بخونند چه داخل و چه خارج و بعدا هم بالاخره این جنگ تموم میشه و هر اتفاقی که بیفته و هر کی که این جنگ رو تموم کنه و هر حکومتی که بیاد به تخصص اینا نیازه و حقوق و … تامنیه، چرا این آدما رفتن جنگ؟
حالا برگرد به مساله خارج رفتن، هیچ دو دو تا چهارتا کردی که وقتی تو میری خارج، اون دانشگاه و کشور دیوونه نیست مخارج تو رو بده و این مخارجی که داره میکنه نتیجه ای داره برا صنعتی که داره حمایت میکنه و اون صنعت دوباره داره پول رو از مردم تو میگیره؟ یعنی تو میری یه پولی میگیری و یه کمکی میکنی به اینکه بعدا باز اون ور دنیا جلوتر باشه از کشور تو ، اگه برنگستی که این مسیر رو ادامه میدی و اگه برگشتی مثل خیلی ها یادت رفته که هدف چی بود! دیگه تلاشی نمیکنی برای اینکه این فاصله رو کم کنی، برا اینکه یه روزی تو کشور تو هم صنعتی باشه که از دانشگاه حمایت کنه و براش توجیه داشته باشه.
اگه داری تلاش میکنی که بری حواست باشه که فقط خودت ملاک تصمیم نیستی، فقط قرار نیست برا رفاه خودت تصمیم بگیری، برا این خاک و برا نسل های قبلی و نسل ها ی بعدی هم تو وظیفه ای داری، و این طوری نیست که بگی چون سخته میرم راحت باشه! این روند رو تا کی باید ادامه بدیم؟ چرا تو نمی مونی تا دو سه نسل بعد دیگه رفتن بدون توجیه بشه؟ واقعا این مسئولیت تو نیست؟ آیا نباید بمونی و بجنگی و اگه نه کی باید این کار رو بکنه؟!؟
اگه با موندن تو چند نسل دانشجوی متخصص تربیت میشه، اگه با موندن تو یه صنعت پا میگیره و رشد میکنه، اگه با موندن تو ۱۰۰ نفر متخصص تربیت میشن و کار میکنن، تو با رفتنت داری همه اینا رو دریغ میکنی، اگه هم داری میری که برگردی و مطمئنی از خودت که وقتی برگشتی عوض نشدی و باز انگیزه سازندگی داری، بازم دو دو تا چهار تا کنی می بینی عواقب رفتن و متخصص برگشتنت بیشتر از عواقب نرفتنت هست، اگه واقعا فکر کنی و این رو ببینی که رفتنت کمک میکنه به عقب مونده موندن کشورت و پیشتاز بودن کشورهایی که داری میری و اگه واقعا به نقش خودت نگاه کنی و فقط خودت رو نبینی با اطمینان بالایی میگم که تو هیچ زمینه ای هر چقدر هم که عقب باشیم جایی برای رفتن نمی مونه. شاید این گله مطرح بشه که چرا دولت نباید شرایط رو فراهم کنه و چرا نباید اینجا شرایط اون طوری باشه و … ولی من با اطمینان میگم که این وظیفه ماست که برای همینا هم بجنگیم، اگه جو اشتباهه اگه قانون غلطه و هزار و یک اگه دیگه، اگه ما برای درست کردنش تلاش نکنیم و به اندازه خودمون هر چقدر کم هم که باشه این مسیر رو هموارتر نکنیم، چه دلیلی خواهد بود که یه روزی وضعیت بهتری پیش بیاد …

ارشد آری یا خیر? و اگر آری با چه طرحی … !!!

محسن نوروزی — Fri, 16 Dec 2011 18:43:16 +0000

چند وقت پیش یکی از دوستان ازم در مورد ارشد پرسید، که بخونه یا نخونه و یه صحبتی کردیم با هم که به نظرم رسید اینجا هم بنویسم، البته این دقیقا حرفایی نیست که بین ما رد و بدل شد و اونچه مینویسم کمی متفاوت هست چون در اون مورد، مساله کمی خاص بود. بگذریم، به نظرم اولین نکته‌ای که کسی که می‌خواد ارشد بخونه باید بهش فکر کنه طرح کلی هست که برای زندگی داره، وقتی نزدیک آزمون ارشد میشه دیگه طرف بیست و چند سال داره و به اندازه کافی برای فکر کردن پخته شده، باید فکر کنه که میخواد بره سربازی و بعدشم وارد محیط کار بشه یا اینکه ادامه تحصیل بده یا برای ادامه تحصیل بره خارج (این فعلا موضوع بحث نیست! درباره اش جدا می نویسم) و یا … . این وسط کنار اونچه که دوست داره و میخواد انجام بده شرایط رو هم باید سبک سنگین کنه، یکی خانواده‌اش تا صد سال دیگه هم که بخواد درس بخونه تامینش میکنند و هیچ منت و مشکلی هم نیست، یکی هم تو همین دوره لیسانس هم زورشون نرسیده خرجش رو بدند و خودش با هزارتا مشکل تونسته چیزایی که لازم داشته رو تهیه کنه و خیلی چیزای دیگه که در مورد هر کس ممکنه توی تصمیم گیری تاثیر بزاره از رشته‌ای که لیسانس گرفته و اینکه چقدر براش اون رشته با لیسانس کار هست تا شرایط روحی و عاطفی که داره و … . من قالبا به بچه ها توصیه میکنم ترم ۵ و ۶ لیسانس سعی کنند محیط کار بیرون رو هم ببینند که بعدا راحت تر بتونند تصمیم بگیرند و البته این مستلزم این هست که اون ترمای اول هم بی خیال نبوده باشند و یه کارایی یاد گرفته باشند، بگذریم الان بحث مون دوره لیسانس نیست، با این اوصاف فرد تا یه حدی میتونه تصمیم بگیره که با توجه به طرح کلی که برا زندگی داره و شرایطی که محیط بهش تحمیل میکنه، آیا به سمت ارشد بره یا به سمت سربازی (البته اگه پسر باشه و معاف نباشه) و بعد محیط کار.
اما بازم ممکنه یکی بگه واقعا من هیچ طرحی ندارم! نمیدونم خوب! دلم میخواد راه بهتر رو برم! باز برمی‌گردیم سر خونه اول، راه بهتر بستگی به شرایط داره، یعنی اگه تو آدمی هستی که تو محیط کار این قدر سریع پیشرفت می‌کنی که با یه سال سابقه کار حقوقت میشه ماهی مثلا سه میلیون تومن و از اون طرف کاری که می‌کنی هم مورد علاقه‌ات هست و مجموعه ای که داری براش کار می‌کنی هم داره کلی سود میکنه و خلاصه همه چی بر وفق مراد هست چرا من باید بهت بگم، نه! حتما باید درس بخونی! نه اصلا هم نباید درس بخونی. و اگه تو محیط کار بعد دو هفته این قدر اعصابت خرابه که تو خونه و مجموعه دوستان با همه مشکل پیدا میکنی چرا من بهت بگم برو سر کار؟!؟ خلاصه هر کی باید خودش شرایطش رو تجزیه و تحلیل کنه، اما اگه ته همه این تجزیه تحلیل ها باز به هیچ نتیجه‌ای نرسید، مجبورم تیر خلاص رو بزنم و بگم ارشد رو ادامه بده! واقعا اگه نمیتونید جمع بندی کنید من براتون جمع بندی کردم ولی اولین شرط این هست که خودتون رو گول نزده باشید و واقعا همه حالت ها براتون تقریبا یکسان بوده باشه. اگه هم لازم میبینید که با کسی مطرح کنید من هستم! از ارتباط با ما شرایط تون رو بفرستید منم نظرم رو میگم.
از اینجا به بعد دارم برای کسی حرف میزنم که قرار شده ارشد رو ادامه بده، اگه تصمیم گرفتین ارشد رو ادامه بدین چند تا نکته میگم که فکر می‌کنم اگه سه سال و نیم پیش یکی به من میگفت الان خیلی اوضاعم بهتر بود. اول اینکه تکلیف تون رو با خودتون معلوم کنید، اگه شرایط مالی تون خوبه، برای سر کار رفتن عجله نکنید و اگه نه حتما خودتون رو محدود کنید که این قدر از وقت مال کلاس و درس و پایان نامه هست و این قدرش مال کار، حداقل و حداکثر بزارید و پاش وایسید به هر قیمتی که هست، مطمئن باشید ضرر نمی‌کنید، ممکنه با یه روز بیشتر کار کردن چهار ریال بیشتر بگیرید و نهایتا یکی دو سال رزومه تون سنگین تر بشه، اما بعدا چند برابر باید تاوان پس بدید. پس اولین قدم این شد که حدود درس و کار رو معلوم کنید.
بعد اینکه قبل رفتن ارشد یعنی قبل از انتخاب رشته و دانشگاه، تو فاصله‌ای که کنکور دادین و منتظرین نتیجه بیاد تمام وقت تون رو صرف این کنید که یه فیلد برا خودتون انتخاب کنید، اصلا معنی نمیده که آدم دانشجوی تحصیلات تکمیلی باشه و ندونه تو چه فیلدی میخواد کار کنه (البته متاسفانه بالای ۵۰ درصد دانشجوهای ارشد این طوری هستن( اگه این فیلد انتخاب کردن ادامه پیدا کرد و رسید به ترم یک ارشد هنوز هم قابل حل و فصل هست، اما من اصلا توصیه نمیکنم، میخوام بگم شما باید فیلدتون رو انتخاب کنید و توش مطالعه کنید تا کم کم برسید به موضوع ولی برای انتخاب موضوع اصلا عجله نکنید، سعی کنید چند تا موضوع تو ذهن تون باشه ولی هیچ تصمیمی نگیرید چون این تصمیم رو شما قرار نیست بگیرید! حرفام طولانی نشه، شما اگه به فیلد خاصی علاقه دارین (مثلا شبکه، امنیت شبکه، مهندسی نرم افزار، سرویس گرایی یا هر فیلد کوچیک و بزرگ دیگه‌ای) که بهتر اگه نه تو این مدت بعد از کنکور تا اومدن نتایج و انتخاب رشته وظیفه تون این هست که به این جمع بندی رسیده باشید که تو چه فیلدی میخواید کار کنید و یادتون هم باشه که بهتره فیلدی رو انتخاب کنید که بعدا تو دکتری هم همون فیلد رو ادامه بدید.
بعد زمان انتخاب رشته میرسه و همون طور که قبلا هم اشاره هایی تو نوشته هام کردم یه ملاک مهم تون برای انتخاب دانشگاه این میشه که تو اون فیلد استاد یا اساتید مطرحی تو اون دانشگاه باشن، در کنار این شرایط تون (مثل اینکه تو شهر خودتون باید باشین یا مثلا اگه خوابگاه باشین بهتره) و رتبه تون کمک میکنه که انتخاب ها رو مرتب کنید و البته من به عنوان یک توصیه کلی میگم که تو شهر خودتون بمونید چون اگه قصد کار کردن دارید، تو شهر خودتون محیط مناسبی پیدا میکنید که بعدا هم میتونید ادامه بدید و … .
بعد از زمان انتخاب رشته تا وقتی نتایج بیاد و وقت ثبت نام بشه، وقت دارید که بیشتر روی فیلدی که انتخاب کردید مطالعه کنید و البته اگه بین یکی دو تا فیلد مردد بودید حالا با توجه به انتخاب رشته و محدودیت هایی که بوده ممکنه بتونید تصمیم تون رو دقیق تر کنید. دقت کنید هدف تو دوره ارشد این هست که شما یه مساله پیدا کنید که یا حل نشده یا اینکه راه حل هایی که براش ارائه شده کاستی هایی داره و شما قرار هست این مساله رو تو پایان نامه تون حل کنید، درس هایی که تو ارشد میخونید به جز اجباری هاش که در این جهت هست که به اندازه یه کارشناس ارشد دید داشته باشید، قرار هست در این جهت باشه که پایان نامه تون موفق تر بشه، پس تو فرصت مونده تا اومدن نتایج انتخاب رشته، سعی کنید تو فیلدی که انتخاب کردید مقاله بخونید و چند تا مساله انتخاب کنید، حالا آماده هستید برای اومدن نتایج و باز شدن دانشگاه! شما فیلدتون رو انتخاب کردید و استاد یا اساتیدی که تو اون فیلد حرفی برای گفتن دارن هم تو دانشگاهی که انتخاب کردین هستن، پس با شروع ترم سعی میکنید در مورد اساتید اطلاعات کسب کنید و بهترن منبع هم دانشجوهای سال قبل و دو سال قبل هستند خیلی بهتر از تعداد انتشارات یا … استاد! به این نکته دقت کنید!
اگه استاد رو به جمع بندی رسیدی احتمالا الان یکی دو ماهی از سال گذشته و باید کم کم سعی کنید استاد رو متقاعد کنید که شما دانشجوی مناسبی هستید! این میتونه تو کلاس درس باشه یا تو وقتای آزاد استاد با صحبت کردن درباره مسائلی که انتخاب کردین. نهایتا از بین مسائلی که قبلا انتخاب کردین و مسائلی که استاد پیشنهاد میده شما میتونید با کمک استاد موضوع رو انتخاب کنید، از پروپزال دفاع کنید و بعد پایان نامه و مقاله و … بحث مفصلی که تو این مطلب دیگه وقاعا جاش نمیشه …! فقط باز اون نکته یادتون باشه که برای کار و درس حداقل و حداکثر رو حتما رعایت کنید و اجازه ندید هیچ کدوم وارد دنیای دیگری بشه. البته منظورم این نیست که اگه قبلا حداقل و حداکثر اشتباه تعیین شده اصلاحش نکنید ولی حواس تون باشه شما مجاز نیستید هر روز این کار رو انجام بدین …. .
نکته آخر اینکه تو فاصله زمانی که انتخاب رشته کردین تا اومدن نتایج در کنار بحث پیدا کردن چند تا مسئله تو فیلد مد نظرتون سعی کنید برای خودن یه پلان بچنید که تو دو سال ارشد کنار درس و پایان نامه میخواید چیکار کنید، گرفتن مدرک زبان، اگه قبلا نگرفتین، کار کردن در حدی که برای خودتون مشخص کردین، رفتن یه سری دوره و یاد گرفتن یه سری مهارت چه در حوزه رشته تون و چه در حوزه اجتماعی و …. . اگه میخواین کاری رو شروع کنین، مثل جلو بردن یه ایده زدن یه شرکت یا … بهتون پیشنهاد میکنم به بعد از ارشد موکولش کنید چون این دوره کوتاه هست و زیاد شدن درگیری های ذهنی لطمه اش خیلی بیشتر از حسنش هست، اجازه بدین ذهن تون باز و آزاد باشه … و بالاخره اینکه به دکتری هم فکر کنید تو بنرامه ریزی تون چون حالا تصمیم گرفتین ادامه تحصیل بدین ببینید که تو طول این دو سال باید چه کارایی بکنید که برا دکتری مشکلی نداشته باشید، مثل زبان یا کار کردن روی درس هایی که مشکل دارید، بالا بردن معدل، چاپ مقاله و … .
سه تا نکته هم میگم که شاید خیلی در راستای بقیه حرفام نباشه، نکته اول اینکه، وقتی وارد دوره ارشد میشید دارید میرید تو یه دنیای جدید درست مثل وقتی وارد دبیرستان شدید، وارد دانشگاه شدید و در آینده وارد محیط کار خواهید شد و … . یه دنیای جدید که حداکثر یه تعدادی از افرادش افرادی هستند که گذشته شما رو می دونند و افراد جدید با اتحمتال بالای ۷۰ درصد تعداد شون بیشتره، خوب لابد میگید که چی؟ عجله نکنید! وقتی وارد یه دنیای جدید میشید وقت خوبی برای تغییر هست، اگه تو دوره لیسانس ویژگی داشتید که دلتون نمیخواست داشته باشید یا ویژگی بود که میخواستید داشته باشید ولی نداشتید، الان بهترین زمان هست که برای به دست آوردن یا حذف کردن ویژگی های جدید برنامه ریزی کنید. مطمئن باشید که محیط جدید بهترین موقعیت برای تغییر هست و حتی اگه خودتون هم نخواید محیط شما رو تغییر میده، پس خیلی بهتره که خودتون از قبل برنامه ریزی داشته باشید و این تغییرات رو مطابق خواست خودتون کنترل کنید.
نکته دوم اینکه، ازدواج رو چه پسر هستید و چه دختر در اولویت قرار بدید و اصلا به تاخیر نندازیدش، هر چند ازدواج هم کاملا بستگی به شرایط داره اما من به یقین میگم به شرطی که منطقی و با توجه به شرایط تون ازدواج کنید، حتما ازدواج تو ترم اول و دوم ارشد براتون از ازدواج در هر زمانی بعد از اون بهتر خواهد بود، شک نکنید.
نکته آخر هم اینکه، تو حرفای من یه عالمه حساب گری و دو دوتا چهارتا بود که ممکنه فکر کنید، چه خبره، اصلا خیلی از چیزا دست ما نیست و یا اینکه مثلا طبق حرفای من برید و یه جاهایی ببینید یه اتفاق هایی داره می افته که شما دارید به سمت دیگه ای می رید و … . این کاملا طبیعی هست و لازمه اینکه شما تو این جور مواقع به مشکل نخورید این هست که حواس تون به خدا باشه، وقتی دارید تصمیم میگیرید و برنامه ریزی میکنید از خدا کمک بخواید و بقیه اش رو به خودش بسپارید، دیگه چیزایی که تو کنترل شما نیست، حتما حکمت نقاش بزرگه و حتما از شما انتظاری بیشتر از اون قسمتی از نقاشی که داده شده بکشید نیست، پس توکل تون به خدا باشه و با قدرت ادامه بدید …
مطلب خیلی طولانی شد، امیدوارم حوصله کرده باشین بخونین، مطالب تکمیلی این میشه، بحث خارج رفتن و نرفتن، بحث کار کردن و نکردن، بحث ازدواج، بحث آزمون ارشد، بحث دوره لیسانس و … که هر کدوم هم باز میتونه خیلی زیر مبحث داشته باشه، من در حدی که وقتم اجازه بده و ذهنم یاری کنه، ان شاء الله برا هر کدوم در همین حد مختصر! می نویسم، اگه موردی بود و کسی حس کرد که نیاز به مشورت داره، آمادگی خودم رو اعلام میکنم که در حدی که بتونم شرایطش رو تجزیه و تحلیل کنم و بهش بگم که چه راهی رو بره … .

من و همسفری که نیست …

محسن نوروزی — Sat, 17 Sep 2011 11:42:38 +0000

به خودم نیگاه میکنم، از هر موقعی که بگی! همیشه دوست داشتم بجنگم، دوست داشتم تلاش کنم، دوست داشتم کار عجیب و غریب و سخت و ناممکن بکنم، اما این وسط همیشه همسفر هم داشتم، از دوره ارشد و لیسانس که یه هویی حمله میکردیم به کتاب و جزوه و همه رو تو یکی دو روز کامل می‌فهمیدیم تا پروژه ها و کارهای جنبی این دوره ها تا دوره دبیرستان و راهنمایی و … . به خونواده هم نیگاه میکنم اوضاع همین طوره ، اون داداشم که شغل آزاد داره یه شریک داره و اون داداشم هم که استاد دانشگاهه، روی همه‌ی کتاب هاش حداقل اسم یه نفر دیگه هم هست و …
بیشتر فکر میکنم این چند روزی که آخر اون هفته داشتم رو پروژه کار میکردم چرا این قدر داشت بهم فشار می اومد، بعد می بینم من هیچ مشکلی با کار کردن و اضافی کار کردن و نخوابیدن و … ندارم، اما اونجا چیزی که خسته ام میکرد یه دل نبودن و همسفر نبودن بقیه بود، به پایان نامه هم که نیگاه میکنم اینکه هیچ همسفری ندارم متوقفش کرده، نه استاد راهنما چیزی از موضوع میفهمه و نه وقتی صرف میکنه، کس دیگه ای هم که تو این فضا باشه دور و ورم نیست و … حتی وضعیت عدم پیشرفت درست و حسابی تسنیم رو هم از همینکه از یه جایی هیچ همسفری نبوده و از یه جایی هم خودم همسفر نبودم و … می بینم.
از کربلا که اومده بودم یه فکری به سرم زده بود که همه چی رو ول کنم و برم دوباره تو یه محیط قرار بگیرم که آدم هایی که کنار هستند با هم یکدل باشیم و دسته جمعی برای یه هدف واحد شروع به جنگیدن کنیم و … ولی خوب گذشت زمان از اون حالت منو آورد بیرون یعنی یه اتفاقاتی افتاد که کلا اون فکر رو بی خیال شدم، حالا هنوز این کلنجار رو با خودم دارم که چیکار کنم این مساله حل بشه من الان هیچ جایی با همسفری (حداقل یه دونه) برای هدفی نمی جنگم که سر حال باشم و قوی به چنگیدن ادامه بدم، شاید خیلی محدود با مجتبی رو پروژه های تو تسنیم ، اونم خیلی محدود ، فعلا به نظر میرسه نیاز به تغییر این شرایط دارم اگه نه خیلی زود از پا می افتم و تو همین فضاهایی هم که هستم همه رو خراب میکنم و از همه بدتر روح و وران خودم رو هم مرتب فرسایش میدم و …

پایان‌نامه ناتمام …

محسن نوروزی — Sat, 17 Sep 2011 11:30:00 +0000

بعد از یه وقفه ۲۰ روزه‌ی دیگه دوباره سلام! یه چندتایی نوشته هست که مال قبله ولی الان یا بعدا می‌نویسم
۱۳ شهریور بود، شب تا ساعت یک و دو داشتم فکر میکردم که چی باید به استادم بگم و چی نباید بگم و اینکه یه فهرست از پایان نامه ام به علاوه یه زمان‌بندی ادامه آماده کنم و ببرم بدم به استادم. خلاصه اون شبم صبح شد و ساعت ۹ همراه محمد به سمت دانشگاه اصفهان راهی شدیم، استاد به محمد گفته بود که بعد از ساعت ۹ هست ما هم رو حساب این حرف اون موقع داشتیم می رفتیم، ۱۰ رسیدیم دانشگاه، این رو که اتوبوس به خاطر تابستون بودن نبود و اون مینی بوسی هم که بود معلوم نبود کجا بود رو فاکتور میگیرم! پیاده با محمد از دم در دانشگاه تا فنی رفتیم، استاد نبود، محمد زنگ زد، گفتن که من ساعت ۹ دانشکده بودم شما نیومدین منم رفتم! و اینکه احتمالا ساعت ۱۲ به بعد میان! اون روز استادی که مسئول آموزش هست و چندتا استاد دیگه بودن تو گروه، ما هم تا ۱۲ رو وقت تلف کردیم تا استاد پیداش شد.
وقتی نوبت من شد که برم پیشش اخم‌هاش تو هم بود، یه کم درباره وضعیت پروژه توضیح دادم و بعد هم گفتم که از آموزش دانشگاه پرسیدم گفتن با دادن هزینه می تونیم یه ترم دیگه تمدید کنیم یه مقدار اخم هاش باز شد! بعد هم دیگه خیلی به حرفای من توجه نکرد فقط با یه مقدار تاکید بر اینکه باید برم و مرتب خروجی ببرم و از این حرفا پایین نامه تقاضای موارد خاص رو امضا کرد و بعد … خلاصه امضای استاد رو گرفتم بدون دادن برنامه زمان بندی که چند ساعتی روش فکر کرده بودم و …
قرار بود که برم پیش استادی که مسئول آموزش هست، اما ظهر شده بود و رفته بود و پشت در اتاق هم نوشته بود ساعت ۲٫۵ بر میگرده، دیدم اگه بخوام تا ۲٫۵ بمونم کارای محل کارم ممکنه رو زمین بمونه این هست که بی خیال شدم و گفتم باشه برا بعد از تحویل خروجی فاز اول تو محل کارم. رفتم سر کار و سه شنبه و چهارشنبه هم بودم اما خوب کار تموم نشد، خلاصه ۵ شنبه هم رفتیم سر کار و شب هم موندیم و بالاخره جمعه ساعت ۲ شب کار تموم شد، میخواستم شنبه برم دنبال کارا اما خوب من حدود سه رسیدم خونه و این قدر سرم دردمیکرد که خوابم نبرد و خلاصه صبح هم خواب موندم. بیدار شدم دیدم دیگه به دانشکده و گروه رفتن نمیرسم. یکشنبه ۲۰ شهریور صبح ساعت ۸ خودم رو رسوندم گروه، انگار شهر ارواح بود! در همه‌ی اتاق های اساتید بسته بود، تا ۸ و نیم هی تو گروه قدم زدم و بالاخره تصمیم گرفتم برم سراغ دفتر گروه و بپرسم که مسئول آموزش میاد یا نه، جواب این بود که آره بعد از نه میاد، منتظر موندم، نه و نیم هم شد و هنوز از هیچ کس خبری نبود، کم کم یکی دو تا استاد اومدن ولی بازم مسئول آموزش خبری ازش نبود، قدم میزدم و اعصابم هی خراب‌تر میشد، بالاخره ۱۰ و خورده ای آقا تشریف آوردن! اما سر راه یه استاد رو دیدن شروع به حرف زدن کردند و بعد هم یه استاد دیگه و … تا بیان سمت اتاق شون که یه امضا به من بدن شد ۱۱ و خورده ای! یعنی دیگه داشتم می ترکیدم! پای ورقه نوشتن مطابق مقررات عمل شود و بعد دادنش دست من! بردم دادم به مسئول آموزش دانشکده و گفتن ۲۹ شهریور جلسه هست بررسی میشه، ۳۰ شهریور بیا نتیجه رو بگیر، اومدم خونه ناهار خوردم و وسائلم رو برداشتم و رفتم فرودگاه و از اونجا با یکی از همکارا رفتیم مشهد برای کنفرانس رمز (ماموریت کاری)، تا ۵ شنبه اونجا بودم و ۵ شنبه حدود ساعت ۱۰ رسیدم خونه، جمعه هم به خاظر خستگی زیاد ۵ شنبه ، تا ۱۰-۱۱ خواب بودم و بعد هم که بیدار شدم تو خونه بنایی داشتیم! تا شب هم دستم بند بنایی بود، شنبه صبح هم رفتم سر کار و اومدم خونه شب شده بود! الانم که دارم وبلاگ آپدیت میکنم!!!
حالا این از روز ۱۳ شهریور تا ۲۶ شهریور روند کار کردن من رو پایان نامه بوده! دیگه چه طوری باید این پایان نامه ناتمام نباشه؟!؟ واقعا خودمم نمی دونم! باید دید نتیجه جلسه ۲۹ شهریور چی میشه، شاید اگه موافقت بشه بتونم با این سبک زندگی تمومش کنم، اما اگه موافقت نشه واقعا اینکه بخوام آماده اش کنم بیش از حد سخت به نظر میرسه، تا خدا چی بخواد.
گاهی فکر میکنم دانشگاه اصفهان اصلا با من سازگار نیست و گاهی هم فکر میکنم فقط مشکل تو انتخاب استاد راهنما بوده و بالاخره گاهی هم سبک زندگی خودم و رفتار و … خودم را عامل این وضعیت تاسف بار پایان نامه می بینم، اما کنار همه اینا همیشه حس میکنم یه اتفاق هایی هم می افته که جهت گیری منو عوض میکنه، نمیدونم شایدم این وسط اتفاقاتی افتاد که اگه سر وقت کارام رو کرده بودم و دفاع کرده بودم هیچ وقت نمی تونست اتفاق بیفته واقعا نمیدونم و فقط میتونم منتظر بمونم که گذشت زمان این موضوع رو هم به سمت و سویی ببره ….

سفر کربلا ۹۰

محسن نوروزی — Fri, 19 Aug 2011 13:33:57 +0000

خوب به لطف خدا، ما هم بالاخره در عین ناباوری خودمون رفتیم سفر و برگشتیم، گفتنی از سفر خیلی زیاده، هر لحظه‌اش رو بخوام بگم یه دنیا حرف هست، قصد دارم خلاصه اتفاقاتی که برامون افتاد رو بنویسم مثل یه سفرنامه یا یه همچین چیزی ولی خوب از اونجا که می ترسم این مورد هم مثل اون سفر عمره بمونه و نهایتا دو سه تا پست بنویسم و دیگه بعد چیزی ننویسم، ترجیح میدم الان یه پست کلی در مورد سفر بنویسم.
خوب اول اینکه این سفر فوق العاده هست، این قدر که میتونم بگم هر کس که میتونه بره و نمیره داره به خودش ظلم میکنه، حتی برای آدم بدایی مثل من هم این سفر خیلی چیزا داره که نمیشه به این راحتی ها بیان شون کرد. همین قدر بگم یه کتاب بود اونجا بود که توش احادیث مختلفی در مورد آداب زیارت و … امام حسین بود و اولش چند تا حدیث بود که زیارت امام حسین(ع) رو واجب دونسته بودن. منم به عنوان تجربه میگم اگه مکه رفتن رو واجب میدونیم زیارت امام حسین(ع) هم برای همه مون ضروری هست، اگه میتونیم و نمیریم داریم کوتاهی میکنیم.
تو این سفر شما اول میرین به زیارت امام علی(ع)، در مورد ایون طلای حضرت خیلی حرف دارم بنویسم که الان می ترسم بنویسم حق مطلب ادا نشه، تو حرم حضرت امیر، حضرت نوح و حضرت آدم هم کنار حضرت امیر دفن شدن، نجف که میرین، قبرستان وادی السلام هم اونجاست، قبر چند پیامبر و تعدادی از اولیاء خدا اونجاست، ما به زیارت حضرت هود و حضرت صالح رفیتم، گفته میشه همه افراد مومن پس ار مرگ روح شون به این مکان میاد … . بعد کوفه هم میرین، خونه حضرت امیر، محل زندگی حضرت با حضرت زهرا و اتاق های امام حسن و امام حسین و حضرت عباس و … . تو کوفه مسجد کوفه میرین محل مناجات حضرت امیر «مولای یا مولای انت مولا و انا العبد و ….» و محل ضربت خوردن حضرت و … بنا به فرموده امام صادق (ع) مسجد کوفه بعد از ظهور حضرت مهدی (عج) محل قضاوت حضرت خواهد بود و … مسجد سهله محل دیگه ای هست که تو کوفه میرین، این مسجد هم از مساجدی هست که انبیاء و اولیاء خدا اونجا عبادت کردند و … این مسجد بنابر احادیث بعد از ظهور حضرت مهدی (عج) محل بیت المال خواهد بود و … . همچنین به مسجد حنانه که ستونش به احترام حضرت امیر خم شده و سر امام حسین عصر عاشورا اینجا بوده و …
مسجد کوفه و مسجد سهله که میری کم کم یاد این می افتی که باید دنبال امام زمانت بگردی:
همه جا بروم به بهانه ی تو / که مگر برسم در خانه ی تو
همه جا دنبال تو میگردم / که تویی درمان همه دردم ….
بعد از نجف و کوفه، نویت به کربلا میرسه، چی میشه گفت واقعا در مورد کربلا؟ بزرگ ترین عشقی که تو دنیا بوده با همه جزئیاتش اینجاست، بین الحرمین، ایثار و احترام و ارادت حضرت عباس (ع) به امام حسین (ع)، جایگاه های جدا شدن دست های عباس(ع)، و بعد حیرونی تو بین الحرمین و حال عجیبی که بار اول داری و …. و بعد حرم ارباب، قتلگاه، خیمگاه، تل زینبیه و … واقعا نمیدونم چی بگم، باید بری ببینی، کدوم داستان عاشقانه ای این قدر عمیقه، نه لیلی و مجنون و نه خسرو و شیرین و نه هر داستان دیگه ای، حیف که مقتل و روضه ای که خونده میشه قصه غصه و درد تفسیر میشه تا قصه عشق، عشقی که تا ابد جاودان و عمیق ترین و بزرگ ترین عشق بوده و خواهد بود … از کربلا باید دل بکنی و بری، و این جا هم باید دنبال امام بگردی، میگن امام زمان به حضرت عباس ارادت خاصی داره و به حضرت زینب (س) و …
مقصد بعدی سامرا هست و البته این بین سری به حرم دو طفلان مسلم هم میزنی تا باز اون داستان عشق رو فراموش نکنی، سامرا مدفن امام هادی و امام عسکری هست و کنار اونا عمه و مادر امام زمان (عج) هستند، در واقع تو یه حرم پدر، مادر، پدر بزرگ و عمه حضرت مهدی (عج) همه کنار هم هستند و سرداب غیبت حضرت هم نزدیک حرم و اونجا کنار اینکه فرصت نداری تا منتظر امام باشی که قطعا برای سر زدن به نزدیک ترین کسانش اونجا میره (به نوعی میشه گفت خونه حضرت همین حرم سامرا محسوب میشه) باید به تخریب وحشیانه انجام شده هم نگاه کنی و بیشتر و بیشتر دلتنگ امام بشی ولی خوب وقتی لیاقت دیدن نداری کنار امام (عج) هم که باشی باز چشمات نمی بینه و … .
بعد از سامرا به سمت کاظمین حرکت میکنی، اما بین راه توقفی در حرم عموی حضرت مهدی (عج) هم هست و بعد کاظمین، حرم امام جواد و امام کاظم یا به عبارتی حرم پدر و پسر امام رضا (ع) و سفری که داره تموم میشه و تویی که هنوز چشمات به جمال گمشده ات روشن نشده و باید برگردی، بغض میکنی و وداع میکنی و منتظر میمونی ببینی این بار کجا قسمت میشه دنبالش بگردی، دوباره تو نجف و کربلا و کاظمین و سامرا یا تو مکه و مدینه و یا تو مشهد و قم و جمکران، شاید یه روز چشمای تو هم برا یه لحظه لیاقت دیدن رو پیدا کردند و … .
تو هر کدوم این مکان های شریف که میری هر چقدر هم که مثل من بد باشی باز چیزای زیادی رو حس میکنی که بیان کردن شون راحت نیست و سر فرصت اگه قسمت بود می نویسم شون. شاید نتیجه این سفر یه مقدار تفاوت دیدگاه باشه ، شاید یه عالمه دعای مستجاب باشه، شاید زیارت و عرض ارادات به شیش تا امام و چهار تا پیامبر باشه و شاید دیدن جمال امامی که الان جهان به اختیار اون اداره میشه و تو این شب ها تقدیر ما به امضای اون میرسه … اما اگه هیچ کدوم اینا نتیجه این سفر نباشه و نتیجه اش فقط خستگی و گذر عمر باشه باز من بهتون پیشنهاد میکنم که این سفر رو برید و این نه روز رو هم از این همه عمر به این کار اختصاص بدین و مطمئن باشین که پشیمون نمیشین…
ان شاء الله که قسمت همه تون باشه برین و وقتی رفتین برای من هم دعا کنین، ان شاء الله که قسمت باشه و سر حوصله از همه جزئیات سفر براتون بنویسم…

کربلا و …

محسن نوروزی — Sun, 17 Jul 2011 08:31:47 +0000

صبح اومدم دیدم پلاک نود یه پست گذاشته که سفر عقب افتاد. به خاطر اینکه بچه ها مدارک نظام وظیفه و اینا رو به موقع نبردند و اینکه سامانه حج و زیارت مشکل پیدا کرده. این طوری یه بخشی از سفرمون می افته تو ماه رمضون، نمیدونم بگم خوب میشه یا بد میشه … . در هر صورت باید دید خدا چی میخواد، خیلی نمیشه حساب کرد رو اینکه این سفر کی انجام بشه یا آدم کی بره، همون طور که قبلا هم نوشتم، انگار تا نرسیدی حق نداری باور کنی که زائر شدی!
بگذریم ، گفتم یه جستجویی بکنم ببینم سفرنامه ای چیزی پیدا میکنم که تا یه حدی بهتر بدونم تو سفر چه اتفاقاتی می افته، یه چیزایی پیدا کردم، بعد گفتم بد نیست کنار هم بزارم شون شاید بعدا یکی دیگه هم خواست بره و قبل رفتن سفرنامه رفته ها رو بخونه.
عمره دانشجویی که رفتیم و برگشتیم قصد داشتم سفرنامه بنویسم که نصفه کار موند، امیدوارم این دفعه اگه خدا خواست قسمت بود، بعد برگشت یه سفرنامه خوب خودم بنویسم. خوب دیگه لینک ها رو میزارم قبل از اینکه نوشته خیلی طولانی بشه، فقط قبلش باید دوباره سالروز میلاد اما زمان (عج) رو به همه تبریک بگم.
سفرنامه از سایت تبلیغات دینی
سفرنامه از وبلاگ عطر ریحون
سفرنامه ها و مطالب مرتبط از سایت حاجی (حوزه نمایندگی ولی فقیه در اموز حج و زیارت)
تو این وبلاگ هم دو تا سفرنامه مختصر هست:
سفر دوم -۱
سفر دوم -۲
سفر اول -۱
سفر اول -۲
سفر اول -۳
سفر اول -۴

دوباره به هم ریختگی

محسن نوروزی — Sun, 26 Jun 2011 18:22:27 +0000

یه چند وقتی میشه که همه چی بهم ریخته، نمی‌فهمم کی صبح میشه و کی شب و دوباره کی صبح یا گاهی وقتا ظهر! زندگی بدون برنامه و در هم و برهم و کارایی که این وسط می‌مونند و بعد از یه مدت یادآوری که این مونده انجام بدم، آخر از قلم می‌افتند و نوبت کارهای دیگه میشه که این بلا سرشون بیاد! حتی ماه رجب هم رو به پایان میره و تقریبا هیچی ازش نفهمیدم.
تو این مدت هر شب دو سه تا مطلب برای نوشتن داشتم که موند و گذشت و فراموش شد و … . امشب اومدم حداقل یه چندتایی‌شون رو بنویسم،‌ شاید خودمم یه تکونی خوردم و یه مقدار برگشتم به سمت جاده! چند روز پیش با یه بزرگ‌تر حرف میزدم در مورد وضعیت زندگی، بحث این بود که دارم دو روز کار میکنم ولی نه پایان نامه ام جلو میره نه به هیچ کار دیگه‌ای میرسم، و همه‌اش هم دارم کار میکنم ولی عملا هم انگار هیچ کاری نمی‌کنم‍! خیلی حرف زدیم و خیلی کم نتیجه گرفتیم،‌ اما یه جا حرف انگیزه و ضمیر ناخودآگاه بود، اینکه ممکنه یه جاهایی مهم بودن یا نمی‌دونم در معرض توجه بودن یا شاید احساس موثر بودن یا یه چیزایی از این دست، باعث بشه که ناخودآگاه انگیزه‌ای برای حضور پررنگ تو زمینه‌های دیگه‌ای که باید، نداشته باشی.
خیلی رو این موضوع فکر کردم، به آدم‌هایی که به نظر خیلی‌ها خیلی ضعیف بودند و مثلا تو دانشگاه صنعتی معدل‌شون زیر معدل مشروطی بود و لب اخراج بودند و یکی دو سال هم عقب افتاده بودند اما یه هویی مثلا سر از یه دانشگاه خیلی خوب اون ور دنیا در آوردند یا مثلا تو فلان کار موفق شدند و … . یا آدم‌هایی که مثلا تو دوره ارشد کسی خیلی تحویل‌شون نمی‌گرفت و حسابی روشون نداشت اما خیلی زودتر از بقیه با مقاله و … دفاع کردند و الان هم در مراحل بالاتر دارند کارشون رو ادامه می‌دند. آدم‌هایی بودند که تو محیطی که بودند حس موثر بودن‌شون تامین نمی‌شد و گشتند یه محیطی پیدا کردند که بتونند خودشون رو نشون بدند و البته تو همه اینا یه جورایی هم یه اثراتی از «الخیر فی ما وقع دیده میشه».
نمی‌دونم از اون روز نمی‌تونم تحلیل کنم که واقعا جایگاهی که تو دوره ارشد داشتم و جایگاهی که تو محل کارم دارم و خیلی چیزای دیگه، اتفاق‌های مثبتی که بعد از دوره لیسانس بودند، آیا این‌ها باعث نداشتن انگیزه برای تلاش و صرف انرژی روی پایان نامه و مواردی از این دست شدند؟!؟ چه دلیلی داره که من نمی‌فهمم کلا سه ماه هم وقت برای پایان‌نامه‌ام نمونده؟!؟!؟!؟ و خیلی سوال‌های دیگه که الان به نظرم برای جواب دادن بهشون هنوز به اندازه لازم دید ندارم،‌شاید گذار از این مرحله یه مقدار کمک کنه که بفهمم کچا بودم و چی باعث شده که چه اتفاقی بیفته و … فقط امیدوارم تو این مدت این‌قدر پرت نرم که برای برگشتن به جاده دیگه نه توانی باشه و نه زمانی .