پنج وارونه رو یه دوست تو کامنت های نشانه ها نوشته بود. گشتم دیدم از علی بداغی هست، شعراش واقعا قشنگ هستند.
پنج وارونه رو با نیمچه شعری که در جوابش نوشتم براتون میزارم، البته اون چیزی که من نوشتم بیشتر یه تراوش احساس هست تا یه شعر یا یه جواب به این شعر قشنگ. بقیه شعرهای علی بداغی هم خیلی قشنگ هستند، وقت داشتید حتما به وبلاگی که شعرهاش رو منتشر میکنه سر بزنید.

پنج وارونه چه معنا دارد؟
خواهر کوچکم از من پرسید.
من به او خندیدم.
کمی آزرده وحیرت زده گفت:
روی دیوار و درختان دیدم!
باز هم خندیدم.
گفت:”دیروز خودم دیدم،مهران پسر همسایه،
پنجِ وارونه به مینو می داد.”

آن قدر خنده برم داشت،
که طفلک ترسید.
بغلش کردم و بوسیدم و
با خود گفتم:
“بعدها،
وقتی باریدن بی وقفه ی درد،
سقف کوتاه دلت را خم کرد،
بی گمان می فهمی
پنج وارونه چه معنا دارد.”
رفت و سیبی آورد.
نصف کردیم.
دمی خیره بر آن نیمه به نجوا می گفت:
“نکند یعنی… یعنی…همین نیمه سیب؟”
تنِ آن نیمه،تبِ خواهش بود.
گاز زد.
خنده ی لبهای خدا را چیدم.
خیره بر نیمه ی گندیده ی خود،خندیدم.
«علی بداغی»

دل من سقف ندارد
که غمی بتواند
خم کند سقفش را
دل من دیواری دارد بر دور
که نباشد حضور غم عشقی هرگز
نتواند برود پیش دلم
خوب یا بد نرود از دیوار
نتواند برود بالاتر
سقف البته ندارد دل من
شاید از دیوار
بشود بالا رفت!
دل من تنها و محصور است
کاش می فهمیدم
کی حصارش را بردارم
یا کنار دیوار دلم
نردبانی بگذارم
که پشیمانی نبود اندر پی
رستگاری باشد آخر کار
کاش می فهمیدم
….
محسن نوروزی
۲۸ شهریور ۱۳۹۰

برف می‌بارد
تنهایی در برف
یا شاید هم
برف در تنهایی
حس عجیبی دارد
…
برف می‌بارد
دوباره و دوباره
من نگاه میکنم
می شود تو بباری؟
زمین وجودم را بپوشانی؟
دلم سفید بپوشد؟
سفیدِ سفیدِ سفید؟
می‌شود تو بیایی؟
مثل برف
آرام و بی صدا
بپوشانی و بروی؟
و صبح که بر می خیزم
دلم سفید پوش باشد
مانند زمین برف نشسته؟
…
برف می‌بارد
و من دنبال تنهایی می‌گردم
تنهایی در برف
یا شاید هم
برف در تنهایی
…
برف می‌بارد
کاش پیدایت شود
کاش تو هم بباری
کاش من زمین باشم
کاش بعد از برف
….

۲۵ دی ۸۹ ساعت ۲۲:۳۰

گفتم گرفتار توام، گفتی که این ناممکن است / گفتم که بیمار توام، گفتی دروغی احسن است
گفتم نگاهت مرهمی، گفتی نشد بر بی غمی / گفتم غم عشق تو هست، گفتی که این ناموزن است
گفتم که وزنش میدهم، صد باره نقشش میزنم / گفتی نمی دانی کی‎ام، پس حرفایت موهن است
گفتم که بشناسان به من، ای نقطه ی اوج سخن / گفتی نگو این را به من، این کار نه کار من است
گفتی که باید تر شوی، از اشک در نیمه شبی/ یا اینکه در سوزان تبی، آنگاه وقت گفتن است
….

این شعر مال دیشب هست (پنج روز به تولدم)، اما دیشب حوصله نداشتم تو سایت بنویسمش
البته خیلی شعر نیست، بیشتر یه بیان احساسات هست که دلم نیومد ننویسمش
اگه موقع خوندنش خنده‌تون گرفت، زیاد نخندین خوب نیست!

یک سال میرود دوباره سلام، آی!
یک سال رفت خدایا ترا درود!

یک سال رفت و گذشت و نمانده است!
یک سال عمر، سیصد و هفتاد روز!

در سیصد و هفتاد روز، عجب مبین!
این هست حرف دل و حرف آه سینه سوز!

یک سال می‌رود و تو نشسته ای
اکنون چه چانه زنی بهر چند روز؟

گر شصت و پنج را هفتاد کرده‌ام
بهر خدا طی شده آیا یه پنج روز؟!؟

گر طی شده، که شود دوبله‌اش نمود!
یعنی همان سیصد و هفتاد، دانه روز!

گر طی نشد، وقت اضافه گرفته‌ام!
بازم اضافه شود، سال، پنج روز

حالا خلاصه کنم، تازه‌اش کنم!
این پنج روز بود شانس آخرم

گر طی کنم و به سوی خدا روم
گویی یکی سال برای خودم خرم!

گر طی شود و به اتلاف بگذرد
یک سال، زودتر، رخت از جهان برم!

دردمندی که کس نیندیشد بر غمش، جز غمین دل من کیست؟
مرغکی کس نشد شکسته دلش، جز شکسته آهن تن، کیست؟
دل پریشی که سخت بیهوش است، خسته بالی که رفته از هوش است
مانده در میان این اوضاع، خسته و خسته‌تر ز دیروز است
خستگی تازه نیست، عمری هست، تازگی از کجاست، می‌دانی؟
این چه سری است هیچ می‌فهمی این چه دردی است هیچ می‌مانی؟
این قمر در عقرب اوضاع، از کجا آمده نمی‌دانم
نیست پاسخ برای حرف دلم، لحظه‌ای پیش‌تر نمی‌رانم
منتهی دلم که حرفی نیست، ابتدایش ولی شکسته دلی است
آخرش هیچ کس نمی‌فهمد حرف این شعر چه بوده و از چیست!
شاعرش در میان یک فریاد حرف‌های نگفته می‌گوید
اشک می‌ریزد و به اشک دو چشم لک‌های دلش همی‌شوید
هیچکس دل شکسته نشد، از شکسته دل و غم فرهاد
هیچکس دل نبست بر ایرج، هیچکس از غمش نشد ناشاد
بعد مرگش اگر که می‌فهمیم او که بوده چه سود دارد هان؟
تا که زنده است قدر نادانیم، این چه منطق است و چون برهان؟
هر کسی بهر خود مرا کوبد، نیک و بد از برای خود گوید
هر کسی گر نشست نزد دلم، راه حل خودش همی جوید
غم زده بر دلم، شکسته شدم ، بال و پر بسته و چه خسته شدم
خستگی تازگیش از دوری است، خستگی از فراق و مهجوری است
ور این تن نه خستگی داند، گر شب و روز یکسره راند
خستگی از دل است می‌فهمی، خستگی مشکل است می‌فهمی؟
خسته بودن نه، بلکه خسته دلی، گم شدن در میان بسته دلی!
بستن دل شده عجب دردی، بدتراست از هزار بی‌دردی!
مانده‌ام من کنون در این دنیا، تک و تنها مثال شبگردی!
فکر من مشوش و مغشوش! ذهن من سرکش و غمین و چموش!
با وجود چنین وضعی از چه مانده هنوز در تن هوش؟
سختکوشی نرفته از سر من، گر چه کشتند کل گوهر من!
سالیانی که زیستم باشان، ماند یک غم ، خودم ز خود خجلم!
….(ناتمام!)

یه دونه گنبد خوشگل / دلمو اسیر کرده/ بدجوری دلم جا مونده/ انگاری که گیر کرده!
یادمه مدرسه بودیم / چند سالِ پیشتر از اینا / یه دفعه مشهدی رفتیم/ تنهایی، ولی همه یک‌جا
یه شب جمعه‌ای بودش / بد جوری من خسته بودم / به کمیل گوش می‌داد/ وه چه دل شکسته بودم!
اون‌قدر من گریه کردم /تا آقا اجابتم کرد / شبونه دعوت فرستاد/ راهی زیارتم کرد
تو حرم که پا گذاشتم / دوستامم اومده بودن / همه اونا مثل من/ شبونه، پر زده بودن!
اما حالا هشت ساله / که آقا طلب نکرده / از بس پست و بد شدم من/ دیگه دعوتم نکرده
یا امام رضا، آقا جون / می‌دونی که مبتلاتیم / می‌دونی همه یه جوری/ گیر گنبد طلاتیم
گنبد قشنگ و پر نور / کفتر‌ای آسمونی / چی‌بگم آخه آقا من؟ / تو خودت بهتر می‌دونی
قسمت می‌دم من امشب/ به جوادت و به اشکام / که دوباره دعوتم کن/ دوباره مشهد و می‌خوام!
می‌دونم که رد نمی‌شه / نذری که با اشک باشه / آقاجون منتظرم من / تا که حاجتم روا شه
دعوتم کنی زیارت / به حریم آسمونی / بشینم گریه کنم من / اونجا که خودت می‌دونی!
آقا جون صبرم کمه، زود / حاجت منو روا کن / با یه دعوت زیارت / منو از غصه رها کن
۱۹ آبان ۱۳۸۷ – شب میلاد امام رضا (ع)

«بودن بهتر نبود؟»
بغضی‌ست در گلو، که انتهای واژه‌ی بودن من است،
بغضی که فریاد می‌زند بودن نبودن است،
بغضم شکست وای عمرم تمام شد،
باید چکار کرد؟ اکنون که مردن من عین بودن من است؟
(۵ آبان ۸۷)
بغضی‌ست در گلو، فریاد نیست لیک
گویی که بغض من، ناجور مردن است!
نایی نمانده تا فریاد سر دهم ، این بغض بشکند
تابی نمانده تا با بغض سر کنم، این آخر من است!
بغضی عجیب و حالی عجیب‌تر! بغضی شگرف
گویی تمام ماتم عالم، به دوش یکی من است!
مردم تمام شد! آری تو شک نکن! این بغض یک غروب
یک سر میان خاک فرو بردن و تن است
بغضی که اشک ندارد ز پی چه سود؟
دردی که موجب طغیان شود، شطحی سرودن است!
ای‌کاش می‌شکست بغض و ز غم می‌شدم خلاص
فریاد می‌زدم، حالا زمان ز نو بودن من است
اشکی نیامد و این بغض همچنان مانده در گلو
این چشم خشک شدن، از اثر در قید بودن است
در قید و بند عالم فانی فنا شدم، بغضم گرفت
آیا تو فکر می‌کنی این آخر من است؟
یا رب مدد نما که بریزم دو قطره اشک
آنگاه «بودن نبود بهتر»، در مورد من است!
(۷ آبان ۸۷)