هر چی بیشتر می‌نویسم، کارای مونده هم حجم شون بیشتر میشه! امروز حساب میکنم که فردا آماده میشه و فردا به این نتیجه میرسم که پس فردا باید آماده شده باشه! و این داستان همین طوری ادامه داره! الان دو سه هفته میشه که دیگه موبایلم رو هم خاموش کردم! الان تنها چیزی که می دونم این هست که بر خلاف اینکه میخواستم صبح کار رو ببرم تحویل بدم از الان تا ساعت ۸ و ۹ صبح هر کاری هم بکنم باز یه کارای دیگه ای مونده! تازه تا ۸ و ۹ که نمیتونم کار کنم! همین الان دارم از خستگی می میرم! تنها نکته روشن این هست که چهارشنبه تو ذهنم آخرین وقته، چون یکشنبه دوشنبه هفته دیگه هم تعطیل هست و اگه چهارشنبه نبرم برا تحویل حسابی نیست که شنبه هم کسی جایی باشه، هر چند چهارشنبه هم ببرم معلوم نیست چی بشه!
بگذریم، یکی از بچه ها پیامک داده بود که اوضاع چطوره، گفتم نفس های آخره هم برا من هم برا پایان نامه ام فقط معلوم نیست کی زودتر نفسش بند بیاد! جواب داده بود که تو مسابقه دو اول مسابقه رو که همه می تونن برن، مهم اینه که آخر مسابقه از خط پایان رد بشی! نمیدونم چی سر پا نگهم داشته، ولی انگار دلم روشنه که اتفاق بدی قرار نیست بیفته، شایدم از بس خدا بهم لطف کرده زیادی خوش خیال شدم، هر چی که هست، نهایت چند روز دیگه هم این روال هست و وسط زمین و هوا هستم، باید دید اونکه عزت و ذلت دستش چه طرحی زده و ما کجای این زمین و هوا قرار می گیریم! شایدم حال کنه که یه مدت دیگه معلق نگرمون داره، ولی خیلی مطمئن نیستم حتی دو سه روز دیگه با این شرایط بتونم دووم بیارم! در هر صورت التماس دعا، نه برا تموم شدن پایان نامه، بلکه برا اینکه هر چی خیر هست پیش بیاد، اگه اتفاقی میخواد بیفته و صلاح چیز دیگه‌ای هست، اطرافیانم زیاد آسیب نبینن، چون واقعا تحمل دیدن رنجش اونها رو ندارم.
اینم چند تا عکس برای حسن ختام!  برای دیدن شون تو سایز کمی بزرگ تر روشون کلیک کنید! خدا عاقبت همه مون رو ختم به خیر کنه!

]]> http://nowruzi.ir/mohsen/me_and_myblog/the-end/feed/ 0 http://nowruzi.ir/mohsen/me_and_myblog/lie/ http://nowruzi.ir/mohsen/me_and_myblog/lie/#comments Sat, 14 Jan 2012 20:09:46 +0000 محسن نوروزی http://nowruzi.ir/mohsen/?p=1136 #leftcontainerBox { float:left; position: fixed; top: 60%; left: 20px; } #leftcontainerBox .buttons { float:left; clear:both; margin:4px 4px 4px 4px; padding-bottom:2px; } #bottomcontainerBox { width: 50%; padding-top: 1px; } #bottomcontainerBox .buttons { float: left; margin: 4px 4px 4px 4px; } وقتی تو پایان نامه‌ات دروغ می‌نویسی (حتی یه جمله) مثلا کاری رو که انجام ندادی ادعا میکنی که انجام دادی، اون وقت تاثیر این موضوع بر چی خواهد بود؟!؟ اگه با همین مدرک ادامه تحصیل بدی، اگه با این مدرک جایی مشغول به کار بشی و … ؟ تا چند نسل باید تاوان یک دروغ [...]]]> #leftcontainerBox { float:left; position: fixed; top: 60%; left: 20px; } #leftcontainerBox .buttons { float:left; clear:both; margin:4px 4px 4px 4px; padding-bottom:2px; } #bottomcontainerBox { width: 50%; padding-top: 1px; } #bottomcontainerBox .buttons { float: left; margin: 4px 4px 4px 4px; }

وقتی تو پایان نامه‌ات دروغ می‌نویسی (حتی یه جمله) مثلا کاری رو که انجام ندادی ادعا میکنی که انجام دادی، اون وقت تاثیر این موضوع بر چی خواهد بود؟!؟ اگه با همین مدرک ادامه تحصیل بدی، اگه با این مدرک جایی مشغول به کار بشی و … ؟ تا چند نسل باید تاوان یک دروغ رو پس بدن؟!؟ لعنت به این دنیا!

امروز دومین مسابقه پرسپولیس با مربیگری مصفطی دنیزلی بود که خوب با نتیجه ۴-۱ به نفع پرسپولیس تموم شد اون هم در شرایطی که پرسپولیس ۱۰ نفره شد و … حالا اگه اول فصل این مربی کنار پرسپولیس بود خیلی چیزا فرق می کرد … نمیخوام راجع به فوتبال صحبت کنم و البته اگه هم بخوام صحبت کنم یه برد برای حرف زدن در مورد یه تیم خیلی زود قضاوت کردن خواهد بود اما امروز بازیکن ها بازیکن های دیگه ای بودن و … میخوام در مورد مربی حصبت کنم !

از بین حرفای زیادی که در مورد مربی از وقتی بازی تموم شده تا حالا به ذهنم رسیده دو تا مطلب هست که میگم و برای گفتن بقیه شاید وقت دیگه ای مناسب تر باشه. اولی این هست که همه ما به مربی نیاز داریم برای اینکه بتونیم قابلیت هامون رو به نحو احسن استفاده کنیم و به جایی که تواناییش رو داریم برسیم، یه وقتایی خودمون مجبور میشیم نقش مربی رو برای خودمون بازی کنیم اما طولانی شدن این موضوع اصلا خوب نیست، بودن مربی خیلی تاثیر شگرفی میتونه تو زندگی ما داشته باشه. در مورد خودم شاید تنها مقطعی که واقعا حس کردم مربی دارم دوران دبیرستان و سال اول دانشگاه بود ولی باز تا زمانی که سر کلاس میرفتم تا همین دو سال پیش دو مقطع ارشد غیر مستقیم هم که بود از اساتید چیزایی یاد میگرفتم اما این دو سالی که شاگرد نبودم خیلی جاها اشتباه رفتم و البته الان که دقت میکنم یه بخشی از این موضوع هم مربوط به عمل نکردن به توصیه ها مربی های قبلی یا دقت نکردن در این توصیه ها بوده . از طرف دیگه هر چی متنوع تر تدریس داشتم حس اینکه مربی هستم برای عده ای رو بیشتر داشتم و الان خیلی کمتر این حس رو دارم. الان احساس میکنم که هم باید یه مربی کنارم باشه و هم باید سعی کنم برای همه اونایی که میتونم یه مربی باشم.
دومین نکته در مورد کار کردن هست، یه مدیر موفق تو یه کسب و کار به خصوص اگه کسب و کار مال خودش باشه، مدیری هست که زیردستاش حس کنن این یه مربی هست، یه مربی خوب یه مربی که داره به خوبی از توانایی های اون ها استفاده میکنه و توانایی هاشون رو روز به روز بارزتر میکنه این احساس کارایی رو میبره به سمت بی نهایت! و البته انرژی رو هم فکر میکنم حداقل دو برابر میکنه …

امروز دوباره یک انفجار اتفاق افتاد و یک خانواده داغدار شد و یک نفر به جرم اینکه میخواهد کشورش وابسته نباشد به شهادت رسید

هیچ تامل کرده‌ایم که فقط در ۱۰ سال گذشته چه تعداد انسان توسط دولت آمریکا کشته شده‌اند؟ همین کشور عراق کنار گوش مان از ۲۰۰۴ تا حالا طبق آماری که ویکی پدیا میدهد و اعداد مختلفی در آن ذکر شده از منابع مختلف بالای صد هزار نفر غیر نظامی کشته شده‌اند. این یکی از کشورهاست، افغانستان هم یک نمونه و …
حالا هیچ تامل کرده‌ایم که چه تعدادی از جوانان ما بهترین سال های عمرشان را در آمریکا می گذرانند و خدمت میکنند به توسعه کشوری که این همه آدم را به راحتی و بدون پاسخ گویی به هیچ کس میکشد؟ آیا این یاری ظالم نیست و آیا کسی که ظالم را به هر اندازه یاری کند در ظلم او شریک نخواهد بود؟!؟
حرف دیگری نیست که هر چه بگویم تکرار است و تکرار ملال آور، اما آنکه می رود نه به کشورش که به انسانیت خیانت میکند، خیانتی که نسل های بعد باید تاوان آن را بدهند بدون آنکه بدانند تاوان رفتار چه کسانی را پرداخت میکنند …
دو عکس دیگر در ادامه مطلب …

قبلا یکی یا شاید دو تا مطلب در مورد یاد گرفتن از نیما نوشتم (برای اونایی که ممکنه تازه اومده باشن تو این وبلاگ، نیما برادرزاده من هست و چند روزی میشه که دو سالش شده)، و حالا دو تا درس دیگه، این چند وقته پیش اومده که کسی یا چیزی تا از اطراف برداشته میشد شروع به داد و بیداد میکرد و تقاضا میکرد که فلان چیز یا فلان شخص رو میخواد، مثلا اگه مامانش میرفت تا در مغازه و بیاد که سر جمع ۱۰ دقیقه هم نمیشد کلی جیغ و داد و گریه زاری که من مامانم رو میخوام و مامان، مامان مامان! و … بعد من یه خورده مطالعه کردم دیدم تو روان شناسی میگن که توحدود  سن دو سالگی بچه ندیدن یک شیء یا یک شخص رو با نبودنش یک مفهوم درک میکنه، یعنی الان مامانش اینجا نیست، براش معنا نداره که اینجا نیست، معناش این هست که نیست! البته فهمیدنش سخته! ولی خوب این طوریه دیگه! تا مامانش میره، حس میکنه مامانش نیست و شروع میکنه جیغ و داد کردن هر چقدر هم بگی که الان اینجا نیست و چند دقیقه دیگه میاد یا رفته فلان و جا و میاد فایده نداره تا وقتی که درکش به حدی برسه که این موضوع رو بفهمه که میشه چند ماه بعد از دو سالگی ظاهرا …
حالا اینجا  دو تا نکته هست، یکی اینکه این بچه برا چیزهایی که دوست شون داره بی تابی میکنه و دیگری هم همون که نمی تونه بفهمه که اینا همین نزدیکی هستن تا وقتی که ببیندشون. حالا ما هم همین طوریم، گاهی برا چیزهایی که از خدا میخوایم خیلی بی تابی میکنیم، با وجود اینکه می دونیم این چیزها وجود دارن و خیلی وقتا هم میدونیم که زمانی در دسترس خواهند بود، ولی تا وقتی که نبینیم شون و سهل الوصول بودن شون رو نفهمیم باز بی تابی میکنیم، کاش این قدر رشد میکردیم که این موضوع رو درک کنیم که برا این چیزا نیازی به بی تابی نیست! و از اون طرف کاش دقت میکردیم که برا چی ها داریم بی تابی میکنیم، برا نزدیک شدن به خدا، برای درک بهترش و برای بندگی اش لحظه شماری میکنیم یا برا لذت دنیا و کسب ثروت و شهرت و …
خوب درس اول همین بود! ولی یه درس دیگه هم هست، از چند وقت پیش نیما یاد گرفته که چی مال کی هست و مثلا اگه چادر نماز خواهرم سر مادرم باشه میاد شاکی میشه که این ماله آجیه تو چرا برداشتی! و … حالا من و بابام دو تا شلوار گرم کن داریم که شبیه به هم هست یعنی هم رنگ هست، بعد یه مدت تا من رو تنها میدید میگفت این مال آقاییه و تا بابام رو میدید میگفت این مال عمو هست! اما بعد چند وقت که در کنار هم تو خونه ما رو دیده دیگه براش جا افتاده که هم من و هم بابام میتونیم همچین شلواری داشته باشیم! حالا ما هم گاهی وقتا بعضی چیزها رو که بعضی ها دارن، بعضی ها که تو بعضی موقعیت ها هستن یا … شاکی میشیم که این حق فلانی نیست و من باید اینجا باشم و … ولی اینم ناشی از اون هست که باز نمی فهمیم که این موضوع اصلا اهمیت نداره و هر کی باید برای اونچه استحقاقش رو داره تلاش کنه و نباید خودش رو درگیر داشته های دیگران کنه …
کلا هر بار که به رفتار نیما نیگاه میکنم فکر میکنم اون بالا هم به رفتار ما نیگاه میکنند چقدر رفتارهامون خنده داره، شاید بعدا موارد دیگه ای هم نوشتم ….

شده تا حالا از خودت بپرسی کجا اشتباه شده؟ چرا اینجا قرار گرفتم؟ خدایا مگه من چیکار کردم؟!؟ یا اینکه یکی دور و برت همچین سوالی ازت بپرسه، یهو بیاد و بگه (مثلا) محسن! وضعیت منو ببین، فلان شده و بهمان شده و … مگه من چه کار بدی کردم که مستحق این همه مصیبت باشم؟!؟ و … . احتمالا شده! یعنی اصولا میشه! یا خود آدما به این موضوع فکر میکنند یا دور و اطراف شون یکی پیدا میشه که همچین چیزی رو مطرح کنه که بابا به خدا من آدم بدی نیستم این همه از اول عمرم زحمت کشیدم و … ولی الان وضعم اینه …
خوب جواب دادن به این سوال دو تا نکته داره! اول از همه این هست که لزوما قرار نیست هر اتفاقی برا ما می افته دقیقا نتیجه اعمال مون باشه، یعنی اکثرش اون طوریه اما یه جاهایی هم اون طوری نیست. من این فلسفه نقاشی رو خیلی دوست دارم، فلسفه ای که جایی نخوندمش خودم فهمیدمش، ولی خوب حرف جدیدی هم نیست که بخوام بگم من گفتم، از هو المصور بگیر تا هزار و یک شعر و داستانی که در این مورد هست، بگذریم، با این طرز نگاه ، تو این دنیا همه ما نقاش هستیم، و یه نقاش بزرگ هم اون بالا نشسته، یه جاهایی رو اون میزنه و ما رو میزاره تا تکمیل کنیم، حالا اینکه اون چرا این نقش رو زده و من رو گذاشته داخلش یه جا جوابش نتیجه اعمال ماست و یه جا هم اسمش رو میزارن امتحان یا … ، این جاها مهم این هست که دنبال این نگردیم که چرا تو این نقاشی قرار گرفتیم، بلکه سعی کنیم کار خودمون رو بکنیم و تو همون شرایط هم باز نقاش خوبی باشیم و طرح رو به سمت بهترین حالت ممکن ببریم.
نکته دوم این هست که خیلی وقتا داریم دنبال نقاشی های بد میگردیم، طرف میگه من نه دزدی کردم نه به کسی ظلم کردم نه … چرا این وضعیت برام پیش اومده، اما تو حساب و کتاب که بری می بینی ای بابا! درسته که این نقش بدی نزده، ولی خیلی جاها نقشی هم نزده! خیلی جاها هم که نقش زده فقط حواسش به خودش بوده. اشتباه داره فکر میکنه، نه عزیز من! قرار نیست هر کی برا خودش آدم خوبی بود بگن بفرما تو این دنیا حال کن اون دنیا هم بیا برو بهشت! نه اصلا از این خبرا نیست! پس نقش و مسئولیت تو در قبال اطرافیانت چی میشه؟ تو همون نگاه نقاشی، تو هر جا که هستی وظیفه ات این هست که اون جا رو به سمت بهترین نقش هدایت کنی، و این تعبیر این دنیایی این میشه که هم باید حواست باید به خودت باشه و هم به اونایی که دور ورت هستن، هیچ کدوم هم جای اون یکی رو نمیگیره، اگه تو خونواده ات مشکل داره، اگه برادرت یا خواهرت داره اشتباهی میره و تو داری راه درستی میری و بعد در اون قبال هیچ کاری نمیکنی مطمئن باش یه جا به خاطر اینکه حواست به داداشت نبوده تاوان پس میدی، اگه دوستت به کمک نیاز داره ولی تو به فکر تفریح خودت هستی مطمئن باش به یک صدم اون چیزی که استحقاقش رو داری هم نمی تونی برسی و … . خلاصه این هست که خیلی وقتا ما فکر میکنیم فقط مسئول خودمون هستیم و این باعث میشه که هر چی فکر میکنیم چه کاری انجام دادیم که مستحق فلان مجازات باشه نفهمیم اما در حقیقت اون کاری که انجام ندادیم مستحق این مجازات هست! البته باز تاکید میکنم حواس مون باید باشه که قرار نیست که از اون ور هم بیفتی، یعنی توجه به دیگران ما رو از خودمون و پشیرفت خودمون باز بداره.
یه نکته دیگه هم هست که از یه فلسفه دیگه میاد و اون بحث محبت و دوست داشتن هست که الان بهش نمی پردازم ولی خلاصه اینکه چه تو حالتی که ما از وظیفه مون کمتر انجام دادیم و چه تو حالتی که تو آزمایش الهی قرار گرفتیم، اینکه چقدر دل برامون می تپه، اینکه چند نفر دارن به ما فکر میکنن، اینکه تو دل چند نفر هستیم، اینکه چند نفر دارن دعامون میکن، اینکه چند نفر برامون احترام قائل هستن و … اینا خیلی تاثیر داره تو اون نقشی که خدا میزنه.
دو تا شعر مرتبط:
آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است/ با دوستان مروت، با دشمنان مدارا
دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پای /فرشته‌ات به دو دست دعا نگه دارد // گرت هواست که معشوق نگسلد پیمان / نگاه دار سر رشته تا نگه دارد
رو ارتباط شعرها خودتون فکر کنید! در مورد یکی از این شعرها قبلا هم نوشتم «نگاه دار سر رشته تا نگه دارد … » البته اون یه کم تو یه حال و هوای دیگه هست، شاید بعدا در مورد هر کدوم شون جدا مطلبی نوشتم، شاید هم نه! باید دید نقاشی به کدوم سمت میره!
حرف آخر اینکه، به یه خورده حواس تون به اطراف تون هم باشه، اطرافیان تون رو فراموش نکنید، و در مورد من ، دوستم داشته باشید،الان به دوست داشته شدن احتیاج زیادی دارم و صد البته که من هم دوست تون دارم!

امشب بنا بود یه چند تا مطلب بنویسم، اما دستم بند چند تا موضوع شد که تا همین موقع نرسیدم و الان که دیگه باید به اجبار برم بخوابم یادم افتاد که یادم رفته مطلبی در مورد سه سالگی وبلاگ بنویسم! با این مقدمه باید بگم که اولین پست رو ۲۰ آذر ۱۳۸۷ اینجا نوشتم و حالا تقریبا دو هفته هم از سه سالگی این وبلاگ میگذره! یاد اون موقع افتادم ترم اول ارشد بودیم، با محمد اوائل تو یاهو ۳۶۰ می نوشتیم و بعد من کوچ کردم اینجا … ، چقدر زود گذشت! و چقدر زودتر این روزهای مونده هم طی خواهد شد …

شاید بیش از ده بار شده که تو یکی دو سال اخیر دلم خواسته در این مورد بنویسم و همیشه نوشته ام نصفه مونده، حتی یه چند تاییش تو پیش نویس‌های وردپرسم هنوز موجوده، نمیدونم لابد قسمت نبوده و حالا لابد وقتش شده که می نویسم، شاید این اولی آخری هم باشه، اما چون فکر میکنم این مساله خیلی کار داره برا تحلیل به رسم احتیاط یه یک گذاشتم جلوش که یه روزی ۲ و۳ و … رو هم بنویسم. خوب اینجا حرفم رو با این موضوع که اعمال بر اساس نیت هاشون ارزیابی میشن شروع میکنم.
اگه میخوای بری، نیتت چیه؟ چرا میخوای بری؟ دنبال چی میخوای بری؟ خوب این سوال خیلی تکلیف رو روشن میکنه، من برا کسی که میخواد بره چون اینجا بساط عشق و حالش جور نیست نمی نویسم و فکرهم نمیکنم اونی که همچین وضعی داره سر از وبلاگ من در بیاره، ولی اگه هم در آورد خوب تکلیف معلومه! میخواد بیرون از چارچوب دین اسلام و فرهنگ ایرانی زندگی کنه و خوب دیگه نمیشه بهش گفت کجا میخوای بری! لابد باید بهش گفت حتما برو!
اما بقیه چرا دارن میرن؟ خیلی ها هیچ جوابی ندارن برا این سوال، و به این ها هم هیچی نمیشه گفت! کسی که همین طوری داره میره، چون دوستش رفته چون بقیه رفتن یا چون فعلا بریم ببینیم چی میشه! خوب اینم لابد نمیشه منعش کرد، لابد باید بره! البته بهش نمیشه گفت حتما برو! من تو تحلیل های دیگه بهش میگم نرو! ولی الان فعلا حرفی ندارم بهش بزنم!
اما بالاخره اونایی که جواب دارن برا رفتن شون، جواب هاشون مختلفه، از اینکه اینجا نمیشه کار کرد، از اینکه اینجا استاد نیست، امکانات نیست، حمایت مالی از دانشجو نیست، تزی که انجام میدی معلوم نیست به چه دردی میخوره تا یه مقداری مباحث سیاسی اجتماعی که ازش شکایت دارن. همه حرفاشون هم درسته، وقتی یه دانشجو که تو ایران کنکور قبول نشده، از یه دانشگاه اروپایی با حمایت مالی پذیرش میگیره که بره درس بخونه و مخارجش تامین بشه و در کنارش وقتی برمیگرده یه پولی هم تو جیبش باشه! چرا میخوای منعش کنی؟ خوب مگه دیوونه است که بمونه اینجا پشت کنکور یا مثلا بره تو یه دانشگاه و سر یه تز مسخره با یه استاد مسخره سر و کله بزنه؟!؟
خوب حالا این مساله رو بزار کنار این مساله، یه دشمنی اومده حمله کرده، یه مشت جوون هستند که میتونند درس بخونند چه داخل و چه خارج و بعدا هم بالاخره این جنگ تموم میشه و هر اتفاقی که بیفته و هر کی که این جنگ رو تموم کنه و هر حکومتی که بیاد به تخصص اینا نیازه و حقوق و … تامنیه، چرا این آدما رفتن جنگ؟
حالا برگرد به مساله خارج رفتن، هیچ دو دو تا چهارتا کردی که وقتی تو میری خارج، اون دانشگاه و کشور دیوونه نیست مخارج تو رو بده و این مخارجی که داره میکنه نتیجه ای داره برا صنعتی که داره حمایت میکنه و اون صنعت دوباره داره پول رو از مردم تو میگیره؟ یعنی تو میری یه پولی میگیری و یه کمکی میکنی به اینکه بعدا باز اون ور دنیا جلوتر باشه از کشور تو ، اگه برنگستی که این مسیر رو ادامه میدی و اگه برگشتی مثل خیلی ها یادت رفته که هدف چی بود! دیگه تلاشی نمیکنی برای اینکه این فاصله رو کم کنی، برا اینکه یه روزی تو کشور تو هم صنعتی باشه که از دانشگاه حمایت کنه و براش توجیه داشته باشه.
اگه داری تلاش میکنی که بری حواست باشه که فقط خودت ملاک تصمیم نیستی، فقط قرار نیست برا رفاه خودت تصمیم بگیری، برا این خاک و برا نسل های قبلی و نسل ها ی بعدی هم تو وظیفه ای داری، و این طوری نیست که بگی چون سخته میرم راحت باشه! این روند رو تا کی باید ادامه بدیم؟ چرا تو نمی مونی تا دو سه نسل بعد دیگه رفتن بدون توجیه بشه؟ واقعا این مسئولیت تو نیست؟ آیا نباید بمونی و بجنگی و اگه نه کی باید این کار رو بکنه؟!؟
اگه با موندن تو چند نسل دانشجوی متخصص تربیت میشه، اگه با موندن تو یه صنعت پا میگیره و رشد میکنه، اگه با موندن تو ۱۰۰ نفر متخصص تربیت میشن و کار میکنن، تو با رفتنت داری همه اینا رو دریغ میکنی، اگه هم داری میری که برگردی و مطمئنی از خودت که وقتی برگشتی عوض نشدی و باز انگیزه سازندگی داری، بازم دو دو تا چهار تا کنی می بینی عواقب رفتن و متخصص برگشتنت بیشتر از عواقب نرفتنت هست، اگه واقعا فکر کنی و این رو ببینی که رفتنت کمک میکنه به عقب مونده موندن کشورت و پیشتاز بودن کشورهایی که داری میری و اگه واقعا به نقش خودت نگاه کنی و فقط خودت رو نبینی با اطمینان بالایی میگم که تو هیچ زمینه ای هر چقدر هم که عقب باشیم جایی برای رفتن نمی مونه. شاید این گله مطرح بشه که چرا دولت نباید شرایط رو فراهم کنه و چرا نباید اینجا شرایط اون طوری باشه و … ولی من با اطمینان میگم که این وظیفه ماست که برای همینا هم بجنگیم، اگه جو اشتباهه اگه قانون غلطه و هزار و یک اگه دیگه، اگه ما برای درست کردنش تلاش نکنیم و به اندازه خودمون هر چقدر کم هم که باشه این مسیر رو هموارتر نکنیم، چه دلیلی خواهد بود که یه روزی وضعیت بهتری پیش بیاد …

این روزها، خیلی تنهام، یعنی خیلی خیلی خیلی تنهام، این قدر تنها که گاهی انگار خودم هم پیش خودم نیستم! نه اونایی که توقع داشتم ازشون یعنی فکر میکردم پیشم هستن، پیشم هستن و نه اونایی که میخوان پیشم باشن می تونم بهشون راه بدهم، انگاری تو یه جزیره هستم که کسی که میخواد بیاد تو یه صخره با ارتفاع غیر قابل عبور جلوش می بینه و کسی هم که از بالا یا از جای دیگه راه داره اصلا حواسش نیست که همچین جزیره ای هم هست و یه موقع از این جزیره منتفع شده و حالا خوبه یه سری حداقل بهش بزنه … .
خیلی فکر کردم راجع به وضعیت فعلی، به خصوص این یکی دو روز با حرفایی که زده شد و اتفاقاتی که افتاد، خیلی گشتم دنبال اشتباهاتم، اما هر چی بیشتر گشتم کمتر پیدا کردم. خیلی وقتا که یه اتفاقی می‌افته پیش خودم میگم بزار از دید طرف مقابل به مسئله نگاه کنم، نکنه یه طرفه و از زاویه خودم دارم می بینم موضوع رو، و خیلی وقتا هم این موضوع جواب میده، اما تو این مساله هر چی و هر جوری نگاه میکنم، نمیتونم اشتباهی ببینم از خودم که در مقایسه با اشتباهات دیگران قابل توجه باشه، ولی خوب این قدر تنها شدن، حتما یه پیامی داره. نمیدونم، شاید یه جای اشتباه قرار گرفتم یه کار اشتباه دارم میکنم یا اینکه اصلا اشتباهی شدم! باید یکی دیگه باشم و یه جای دیگه و مشغول یه کار دیگه! اصلا این مدل تنهایی با شخصیت من نمیخونه! این طوری پیش بره دیوونه میشم!
اینکه هر چی بیشتر میگردم کمتر اشتباه پیدا میکنم بیشتر اذیتم میکنه، چرا برای اشتباهی که نکردم عذر بخوام و چرا نترسم از اینکه این عذر خواستن فضا رو بدتر کنه که بعدا هم همین توقع باشه که برای اشتباه نکرده معذرت خواهی کنم؟!؟ و چرا نتیجه رفتار من این شده که با وجود اشتباه نکرده ازم توقع معذرت خواهی میره؟!؟ نمیتونم تجزیه و تحلیل کنم که چه طوری باید رفتارم رو عوض کنم که مشهود باشه برای دیگران که کجا دارم براشون مثبت قدم برمیدارم و کجا دارم منفی برخورد میکنم و نسبت اینا با هم چیه! این قدر هم مسئله پیچیده هست که هر چی بیشتر بخوای تجزیه و تحلیلش کنی، بیشتر توش گم میشی! تنها چیزی که سر پا نگهم میداره این هست که به زودی خوب یا بد اتفاقات جدیدی می افته و ممکنه فضا عوض بشه و اگه نشه، لابد مجبور میشم خودم عوضش کنم، چون بیشتر از این تو این فضا بودن مشخص نیست چه بلایی سر من بیاره!

مسائل خیلی به هم تنیده هستند و درباره هر چی که میخوام حرف بزنم، به هزار تا چیز دیگه ربط پیدا میکنه که اون موقع نمیخوام در موردشون حرف بزنم! و البته یه مقدار زیادیش هم به ساختاز ذهنی من برمیگرده که در عین حال که سعی میکنم رو یه چیز تمرکز کنم دارم به هزار تا چیز دیگه هم فکر میکنم، بگذریم، تو این چند وقتی که روی ipe9 کار میکنیم یا کارایی که رو nsoc بوده بارها شده که مسائلی به ذهنم رسیده برای حل کردن و بعضی هاشون رو هم از روی مجبوری همین طوری رد کردم رفته با یه راه حل جمع و جور و حرص خوردم که این مساله جون میداد برای یه پایان نامه! همه چی هم حاضر بود فقط یه ایده باید میدادی و تست میکردی و در صورت لزوم ایده رو اصلاح میکردی … حالا این موضوع یه مقدار هم به بحث خارج رفتن و نرفتن ربط پیدا میکنه که الان نمیخوام در موردش حرف بزنم، درباره هر دو تای این بحث ها هم خارج رفتن و نرفتن و هم تغییر و تحولات سیستم پایان نامه حداقل تو رشته ها مهندسی جای خودش باید حرف بزنم، الان حرف دیگه ای میخواستم بزنم!
چند روز پیش با همکارم تو ipe9 بحث میکردیم که وقتی تعداد کامنت ها توی یه صفحه زیاد میشه، چه طوری هندل شون کنیم، همکارم یه طرحی مشابه فیس بوک زده بود که تا یه تعداد رو نشون بده و بعد که کلیک میکنی یه تعداد دیگه و به همین ترتیب هر چقدر خواستی عقب تر بری و بحث این رو داشتیم که این برای جستجو میتونه بد باشه و بعد من فکر کردم به اینکه طرحی که تو خیلی از CMS ها هست برای صفحه بندی کامنت ها هم میتونه برای جستجو بد باشه که با اومدن کامنت جدیدتر آدرس صفحه کامنت های قبلی عوض میشه و از اون طرف اگه هم کامنت های قدیمی بالا بمونند باز راحتی کاربر از بین میره و بالاخره پیش خودم به این جع بندی رسیدم که کامنت ها باید بر اساس تاریخ سازمان دهی بشند مثلا کامنت های شهریور ۹۰ و کامنت های مهر ۹۰ و این آخری ها هم مثلا هفته پیش و دیروز و امروز و بعدا دوباره برن تو همون قالب آرشیو ماهانه و این موضوع گذشت تا timeline رو تو فیس بوک فعال کردم که از نظر ایده شبیه هست به چیزی که گفتم (کاری به هدفش ندارم فعلا!) و حالا دارم فکر میکنم که تو CMS هایی که آدم خودش درست میکنه این بحث سر و سامون دادن محتوا، چه محتوایی که فرد وارد میکنه و چه کامنت ها و نظراتی که براش میاد برا اساس تاریخ چقدر میتونه CMS ها رو متحول کنه، چه CMS های عمومی چه تالارهای گفتمان و چه سایت هایی که اختصاصا برای یک قشر خاص ساخته میشند … شاید نقاش بزرگ ما رو هم تو مسیری گذاشت که یه بخشی از این نقش رو بزنیم، هر چند که ممکنه چیز خاصی به نظر نرسه اما میتونه خیلی چیزا رو عوض کنه …